Οι κατευθυντήριες οδηγίες επιτρέπουν την ενδοφλέβια ή ενδοοστική πρόσβαση κατά την αναζωογόνηση. Η ενδοοστική οδός χρησιμοποιείται συχνά επειδή εξασφαλίζεται γρήγορα, ακόμη και όταν η φλεβική κυκλοφορία έχει καταρρεύσει.
Οι συνηθέστερες θέσεις στους ενηλίκους είναι η εγγύς κνήμη και η κεφαλή του βραχιονίου. Η συγκεκριμένη αναδρομική μελέτη εξέτασε εάν μία από τις δύο θέσεις συσχετιζόταν με μεγαλύτερη πιθανότητα επανόδου αυτόματης κυκλοφορίας και επιβίωσης μέχρι την έξοδο από το νοσοκομείο.
Αναλύθηκαν 1.920 εξωνοσοκομειακές ανακοπές ενηλίκων στις οποίες είχε χρησιμοποιηθεί ενδοοστική πρόσβαση. Σε 246 περιστατικά η πρόσβαση τοποθετήθηκε στην κεφαλή του βραχιονίου και σε 1.674 στην εγγύς κνήμη. Συνολικά, 449 ασθενείς παρουσίασαν επάνοδο αυτόματης κυκλοφορίας.
Οι ασθενείς με βραχιόνια ενδοοστική πρόσβαση είχαν περίπου διπλάσια πιθανότητα να επιτύχουν επάνοδο αυτόματης κυκλοφορίας. Από όσους πέτυχαν ROSC, μόνο 49 επέζησαν μέχρι την έξοδο από το νοσοκομείο. Και εδώ, η βραχιόνια θέση συσχετίστηκε με περίπου διπλάσια πιθανότητα επιβίωσης.
Στις γυναίκες, ROSC επιτεύχθηκε στο 48,19% με βραχιόνια πρόσβαση, έναντι 25,32% με κνημιαία. Στους άνδρες τα αντίστοιχα ποσοστά ήταν 27% και 19,71%.
Ωστόσο, υπάρχει σημαντική παγίδα. Στην ομάδα της βραχιόνιας πρόσβασης είχε προηγηθεί ΚΑΡΠΑ από παρευρισκόμενο στο 62,2% των περιστατικών, έναντι 52,12% στην ομάδα της κνημιαίας. Επιπλέον, οι διασώστες δεν επέλεγαν τυχαία τη θέση, δεν καταγράφηκαν επαρκώς οι λόγοι επιλογής ούτε η επιτυχία της πρώτης προσπάθειας και είναι πιθανό η βραχιόνια πρόσβαση να τοποθετούνταν από πιο έμπειρους επαγγελματίες.
Άρα η μελέτη δείχνει συσχέτιση, όχι αιτιότητα. Δεν αποδεικνύει ότι η βραχιόνια πρόσβαση από μόνη της διπλασιάζει την επιβίωση. Το ισχυρότερο επιχειρησιακό μήνυμα είναι ότι η φλεβική ή ενδοοστική πρόσβαση δεν πρέπει ποτέ να διακόπτει ή να υποβαθμίζει τις θωρακικές συμπιέσεις, την έγκαιρη απινίδωση και τα βασικά στοιχεία της αναζωογόνησης.
Βιβλιογραφικές Αναφορές
- Y.L. Hsieh, M.C. Wu, J. Wolfshohl, J. d’Etienne, C.H. Huang, T.C. Lu, E.P.C. Huang, et al.
Intraosseous versus intravenous vascular access during cardiopulmonary resuscitation for out-of-hospital cardiac arrest: a systematic review and meta-analysis of observational studiesScand J Trauma Resusc Emerg Med, 29 (2021), p. 44
- T. Smida, R. Crowe, J. Jarvis, T. Ratcliff, M. Goebel
Retrospective comparison of Upper and lower extremity intraosseous access during out-of-hospital cardiac arrest resuscitationPrehosp Emerg Care, 28 (2024), pp. 779-786
- K. Rothman, S. Greenland, T.L. Lash
Modern epidemiology(3rd ed.), Lippincott Williams and Wilkins, Philadelphia (PA) (2008)
- D.F. Montez, T. Puga, L. Miller, et al.
133 intraosseous infusions from the proximal humerus reach the heart in less than 3 seconds in human volunteersAnn Emerg Med, 66 (2015)
- D.W. Warren, N. Kissoon, J.F. Sommerauer, M.J. Rieder
Comparison of fluid infusion rates among peripheral intravenous and humerus, femur, malleolus, and tibial intraosseous sites in normovolemic and hypovolemic pigletsAnn Emerg Med, 22 (1993), pp. 183-186
- S.L. Hoskins, P. do Nascimento, R.M. Lima, J.M. Espana-Tenorio, G.C. Kramer
Pharmacokinetics of intraosseous and central venous drug delivery during cardiopulmonary resuscitationResuscitation, 83 (2012), pp. 107-112
- R. Reades, J.R. Studnek, J.S. Garrett, S. Vandeventer, T. Blackwell
Comparison of first-attempt success between tibial and humeral intraosseous insertions during out-of-hospital cardiac arrestPrehosp Emerg Care, 15 (2011), pp. 278-281
Πηγή: Μελέτη στο περιοδικό Resuscitation
Παναγιώτης Σπανός
ΔΙΑΣΩΣΤΕΣ ΡΟΔΟΥ
