Ρεαλιστικά σενάρια για πληρώματα ασθενοφόρου: Τι δείχνει νέα μελέτη

Νέα μελέτη δείχνει ότι η σωστή προσομοίωση πρέπει να περιλαμβάνει ολόκληρη την αποστολή: από τη διαβίβαση της κλήσης και την οδήγηση μέχρι την εκτίμηση, την αντιμετώπιση και την παράδοση του ασθενούς.

Όταν μιλάμε για «προσομοίωση υψηλής πιστότητας», το μυαλό πηγαίνει συνήθως σε ακριβά προπλάσματα, σύγχρονα μόνιτορ, ειδικά διαμορφωμένους χώρους και εντυπωσιακό εξοπλισμό. Όμως μια νέα μελέτη, δημοσιευμένη το 2026 στο επιστημονικό περιοδικό Advances in Simulation, έρχεται να αμφισβητήσει αυτή την αντίληψη.

Το βασικό της μήνυμα είναι απλό: ο ρεαλισμός δεν εξαρτάται κυρίως από το πόσο ακριβός είναι ο εξοπλισμός. Εξαρτάται από το αν το πλήρωμα αισθάνεται ότι εκτελεί μια πραγματική αποστολή ασθενοφόρου.

Η έρευνα πραγματοποιήθηκε στη Σουηδία και συμμετείχαν 16 κλινικά ενεργοί επαγγελματίες ασθενοφόρου. Οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν, μέσα σε πλήρως εξοπλισμένο ασθενοφόρο, ένα προσομοιωμένο περιστατικό ασθενούς με δύσπνοια. Μετά την ολοκλήρωση του σεναρίου, οι ερευνητές πραγματοποίησαν συνεντεύξεις με τα πληρώματα, αναζητώντας τι τους φάνηκε πραγματικό, τι τους απομάκρυνε από το περιστατικό και τι θα μπορούσε να βελτιωθεί.

Ο ρεαλισμός δεν είναι μόνο θέμα εξοπλισμού

Οι συμμετέχοντες αναγνώρισαν ότι ο εξοπλισμός, το ασθενοφόρο και το φυσικό περιβάλλον παίζουν σημαντικό ρόλο. Δεν απαίτησαν όμως κάθε αντικείμενο να είναι ίδιο με εκείνο που χρησιμοποιούσαν καθημερινά.

Ένας διαφορετικός σάκος επειγόντων ή μια άγνωστη διάταξη υλικών μπορούσαν να γίνουν αποδεκτά. Οι ίδιοι παρομοίασαν αυτή τη διαφορά με την αλλαγή σταθμού ή χώρου εργασίας. Χρειάζονταν λίγο περισσότερο χρόνο για να εντοπίσουν τα υλικά, αλλά αυτό δεν κατέστρεφε τον ρεαλισμό του σεναρίου.

Αντίθετα, μεγαλύτερο πρόβλημα δημιουργούσαν οι αποκλίσεις που διέκοπταν τις αυτοματοποιημένες ενέργειες του πληρώματος. Ένας έμπειρος διασώστης, για παράδειγμα, μπορεί να πλησιάζει τον ασθενή, να κρατά τον καρπό του, να εκτιμά τον σφυγμό και ταυτόχρονα να παρατηρεί τον τρόπο αναπνοής του. Στην πραγματική εργασία δεν ανακοινώνει δυνατά κάθε ενέργεια. Απλώς την εκτελεί.

Όταν στην προσομοίωση αναγκάζεται να πει «τώρα ψηλαφώ τον σφυγμό» ή «τώρα μετρώ την αναπνευστική συχνότητα» για να του δοθούν οι αντίστοιχες τιμές, η φυσική ροή της εκτίμησης διακόπτεται. Η προσομοίωση αρχίζει να θυμίζει εξέταση εκπαιδευομένου και όχι πραγματική αντιμετώπιση ασθενούς.

Η αποστολή αρχίζει από τη διαβίβαση της κλήσης

Ένα από τα σημαντικότερα ευρήματα της μελέτης ήταν ότι η ψυχική προετοιμασία του πληρώματος αρχίζει πολύ πριν από την επαφή με τον ασθενή.

Στην πραγματική εργασία, η διαβίβαση της κλήσης ενεργοποιεί μια ολόκληρη διαδικασία. Το πλήρωμα επιβεβαιώνει το σήμα, αναζητά τη διεύθυνση, αξιολογεί τις πρώτες πληροφορίες, κατανέμει ρόλους, εξετάζει πιθανά σενάρια και προετοιμάζει τον απαραίτητο εξοπλισμό.

Η οδήγηση προς το περιστατικό αποτελεί επίσης μέρος αυτής της προετοιμασίας. Η κυκλοφορία, η ταχύτητα, οι καιρικές συνθήκες, η δυσκολία εντοπισμού της διεύθυνσης και η επικοινωνία μέσα στην καμπίνα επηρεάζουν τη νοητική κατάσταση και τη δυναμική του πληρώματος.

Στη συγκεκριμένη προσομοίωση, οι συμμετέχοντες ξεκινούσαν πολύ κοντά στον χώρο του περιστατικού. Έτσι έλειπε η μετάβαση από την κατάσταση αναμονής στην κατάσταση επιχειρησιακής ετοιμότητας. Έλειπε, με άλλα λόγια, εκείνο το διάστημα κατά το οποίο το πλήρωμα «μπαίνει» πραγματικά στην αποστολή.

Οι ερευνητές καταλήγουν ότι ένα σοβαρό προσομοιωμένο σενάριο δεν πρέπει να αρχίζει απλώς με το πλήρωμα να βρίσκεται δίπλα στον ασθενή. Πρέπει να περιλαμβάνει τη διαβίβαση, την επιβεβαίωση της κλήσης, την ενημέρωση καθ’ οδόν, την οδήγηση ή τουλάχιστον μια ρεαλιστική αναπαράστασή της, την άφιξη, την προσέγγιση της σκηνής, την αντιμετώπιση και την παράδοση του ασθενούς.

Αυτό είναι το πραγματικό «εύρος» μιας προνοσοκομειακής προσομοίωσης.

Ο ηθοποιός μπορεί να είναι σημαντικότερος από το πρόπλασμα

Η παρουσία εκπαιδευμένης ηθοποιού στον ρόλο της ασθενούς ενίσχυσε σημαντικά την εμπειρία των πληρωμάτων. Οι συμμετέχοντες μπορούσαν να παρατηρήσουν από απόσταση τη θέση του σώματος, την προσπάθεια κατά την αναπνοή, τις εκφράσεις του προσώπου και τη γενικότερη κλινική εικόνα.

Παράλληλα, μπορούσαν να επικοινωνήσουν πραγματικά μαζί της, να λάβουν ιστορικό, να ακούσουν αυθόρμητες απαντήσεις και να προσαρμόσουν τη συμπεριφορά τους στις ανάγκες της. Η παρουσία δεύτερου ηθοποιού ως ανήσυχου συγγενή ή παρευρισκομένου πρόσθεσε την επικοινωνιακή και συναισθηματική πίεση που συναντούν συχνά τα πληρώματα στην πραγματική εργασία.

Ένα πρόπλασμα μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την εκτέλεση τεχνικών πράξεων. Δύσκολα όμως θα αναπαράγει τον φόβο, την αγωνία, τη δυσπιστία, τη σύγχυση, την ανάγκη για ιδιωτικότητα ή την ένταση ενός συγγενή που απαιτεί απαντήσεις. Για την εκπαίδευση των μη τεχνικών δεξιοτήτων, της επικοινωνίας και της κλινικής κρίσης, ένας καλά προετοιμασμένος ηθοποιός μπορεί να προσφέρει μεγαλύτερο ρεαλισμό από ένα πανάκριβο πρόπλασμα.

Υπάρχει, βέβαια, ένα όριο. Οι συμμετέχοντες επισήμαναν ότι ένας ηθοποιός δεν μπορεί πάντοτε να αποδώσει πλήρως την εικόνα ενός βαριά δύσπνοου ασθενούς. Ο πραγματικός συριγμός, η βραχνάδα, η ταχύπνοια, η κόπωση και η επιδείνωση της συνείδησης δεν αναπαράγονται εύκολα. Αν η οπτική εικόνα του «ασθενούς» δεν συμφωνεί με τις ζωτικές παραμέτρους που εμφανίζονται στο μόνιτορ, το πλήρωμα λαμβάνει αντικρουόμενες πληροφορίες και η αξιοπιστία του σεναρίου μειώνεται.

Οι ζωτικές παράμετροι πρέπει να αλλάζουν σε πραγματικό χρόνο

Οι ερευνητές εντόπισαν ως σημαντικό πεδίο βελτίωσης τη χρήση τεχνολογίας που θα επιτρέπει τη δυναμική εμφάνιση των ζωτικών παραμέτρων.

Το πλήρωμα θα πρέπει να μπορεί να τοποθετεί το οξύμετρο, την περιχειρίδα ή τα ηλεκτρόδια και να βλέπει τις τιμές να εμφανίζονται στο μόνιτορ, όπως σε ένα πραγματικό περιστατικό. Οι τιμές πρέπει επίσης να μεταβάλλονται ανάλογα με την πορεία του ασθενούς και τις παρεμβάσεις του πληρώματος.

Η ανάγκη να ζητούνται προφορικά οι ζωτικές παράμετροι από έναν συντονιστή που βρίσκεται εκτός του σεναρίου απομακρύνει τους συμμετέχοντες από την κλινική κατάσταση. Το ίδιο συμβαίνει όταν η χορήγηση οξυγόνου, η φλεβική πρόσβαση ή η χορήγηση φαρμάκων περιορίζονται αποκλειστικά σε λεκτικές δηλώσεις.

Δεν χρειάζεται κάθε πράξη να εκτελείται πραγματικά. Χρειάζεται όμως το σενάριο να αντιδρά με συνεπή και κλινικά λογικό τρόπο στις αποφάσεις του πληρώματος.

Η παγίδα της αναμενόμενης «ανατροπής»

Οι συμμετέχοντες με προηγούμενη εμπειρία από εκπαιδευτικές προσομοιώσεις περίμεναν ότι κάποια στιγμή θα εμφανιζόταν μια ξαφνική επιδείνωση ή μια κρυμμένη επιπλοκή. Είχαν μάθει ότι κάθε εκπαιδευτικό σενάριο πρέπει να έχει μια «ανατροπή».

Αυτή η προσδοκία επηρέαζε τη συμπεριφορά τους. Δεν αντιμετώπιζαν μόνο τον ασθενή που είχαν μπροστά τους· περίμεναν ταυτόχρονα την παγίδα που θεωρούσαν ότι είχε ετοιμάσει ο εκπαιδευτής.

Αυτό είναι σοβαρό πρόβλημα. Η προσομοίωση δεν πρέπει να μετατρέπεται σε παιχνίδι όπου οι εκπαιδευόμενοι προσπαθούν να μαντέψουν τι έχει στο μυαλό του ο εκπαιδευτής. Αν κάθε σενάριο καταλήγει υποχρεωτικά σε ανακοπή, καταπληξία ή δραματική επιδείνωση, οι συμμετέχοντες εκπαιδεύονται να αναζητούν τεχνητές ανατροπές αντί να αξιολογούν ψύχραιμα τα πραγματικά δεδομένα.

Ένα περιστατικό μπορεί να είναι εκπαιδευτικά πολύτιμο χωρίς να καταλήξει σε καταστροφή. Η σωστή εκτίμηση, η επικοινωνία, η ασφαλής μετακίνηση, η επιλογή θεραπείας και η παράδοση του ασθενούς είναι από μόνες τους αρκετά απαιτητικές δεξιότητες.

Η κάμερα αλλάζει τη συμπεριφορά

Παρότι οι κάμερες ήταν μικρές και σταθερά τοποθετημένες μέσα στο ασθενοφόρο, ορισμένοι συμμετέχοντες δήλωσαν ότι δεν μπορούσαν να αγνοήσουν πλήρως το γεγονός ότι καταγράφονταν.

Κάποιοι μιλούσαν περισσότερο από όσο θα μιλούσαν σε πραγματικό περιστατικό, εκτελούσαν τις ενέργειες πιο αργά ή άλλαζαν τη θέση τους ώστε να φαίνονται καλύτερα στην κάμερα. Αυτό σημαίνει ότι ακόμη και μια καλά οργανωμένη προσομοίωση δεν καταγράφει αυτούσια την πραγματική συμπεριφορά.

Η επίδραση της παρατήρησης δεν μπορεί να εξαφανιστεί εντελώς. Μπορεί όμως να περιοριστεί με διακριτικές, σταθερές κάμερες, χωρίς παρουσία εξεταστών γύρω από το πλήρωμα, με σαφή ενημέρωση πριν από το σενάριο και με ψυχολογικά ασφαλές περιβάλλον. Το πλήρωμα πρέπει να γνωρίζει ότι σκοπός δεν είναι να «πιαστεί στο λάθος», αλλά να μελετηθούν οι αποφάσεις, η συνεργασία και η διαχείριση του περιστατικού.

Τι σημαίνουν τα ευρήματα για την εκπαίδευση των πληρωμάτων

Η μελέτη δεν αποδεικνύει ότι ο εξοπλισμός υψηλής τεχνολογίας είναι άχρηστος. Αυτό θα ήταν βολικό αλλά λανθασμένο συμπέρασμα. Δείχνει ότι τα χρήματα και οι διαθέσιμοι πόροι πρέπει να κατανέμονται εκεί όπου επηρεάζουν περισσότερο την εμπειρία του πληρώματος.

Προτεραιότητα πρέπει να δίνεται στην ολοκληρωμένη επιχειρησιακή ροή, στους σωστά προετοιμασμένους ηθοποιούς, στο αυθεντικό περιβάλλον, στη ρεαλιστική επικοινωνία, στη δυναμική μεταβολή των ζωτικών παραμέτρων και στη δυνατότητα του πληρώματος να εργάζεται με τις κανονικές του συνήθειες.

Η πιστή αντιγραφή κάθε αμπούλας, κάθε ετικέτας ή κάθε θήκης του σάκου είναι χρήσιμη, αλλά όχι πάντα καθοριστική. Αντίθετα, η απουσία της διαβίβασης, της οδήγησης, της πραγματικής αλληλεπίδρασης με τον ασθενή και της φυσικής εξέλιξης του περιστατικού μπορεί να καταστρέψει την εμβύθιση, ακόμη κι αν ο χώρος είναι γεμάτος ακριβό εξοπλισμό.

Το ακριβότερο εργαστήριο δεν δημιουργεί αυτομάτως την καλύτερη εκπαίδευση. Αν το σενάριο δεν έχει λογική, συνοχή και επιχειρησιακή αλήθεια, παραμένει απλώς ένα ακριβό θέατρο.

Μια σημαντική αλλά περιορισμένη μελέτη

Τα αποτελέσματα πρέπει να διαβαστούν με τη σωστή προσοχή. Η έρευνα περιέλαβε μόνο 16 επαγγελματίες από δύο υπηρεσίες ασθενοφόρου στη Σουηδία και εξέτασε ένα μόνο σενάριο ασθενούς με δύσπνοια. Πρόκειται για ποιοτική μελέτη, η οποία διερευνά εμπειρίες και αντιλήψεις. Δεν αποδεικνύει ότι ένας συγκεκριμένος τύπος προσομοίωσης βελτιώνει τις κλινικές εκβάσεις ή μειώνει τα λάθη στην πραγματική εργασία.

Παρά τους περιορισμούς της, η μελέτη προσφέρει ένα εξαιρετικά χρήσιμο μήνυμα για όσους σχεδιάζουν εκπαίδευση πληρωμάτων ασθενοφόρου: πρώτα πρέπει να αναπαράγεται η πραγματικότητα της αποστολής και μετά να προστίθεται η τεχνολογία.

Η προσομοίωση δεν γίνεται ρεαλιστική επειδή έχει ένα ακριβό πρόπλασμα. Γίνεται ρεαλιστική όταν το πλήρωμα ακούει τη διαβίβαση, προετοιμάζεται, κατανέμει ρόλους, φτάνει στη σκηνή, βλέπει έναν άνθρωπο που χρειάζεται βοήθεια, αντιμετωπίζει την πίεση του περιβάλλοντος, παίρνει αποφάσεις και παραδίδει με ασφάλεια τον ασθενή.

Ακριβώς όπως σε μια πραγματική βάρδια.

Πηγή: Kauppi W, Andersson Hagiwara M, Maurin Söderholm H, Sterner A. Exploring realism in high-fidelity ambulance simulation: ambulance clinicians’ perspectives on correspondence with everyday practice. Advances in Simulation. 2026;11:48. https://doi.org/10.1186/s41077-026-00461-8

1. Kauppi W, Söderholm HM, Hagiwara MA. It’s about maintaining a calm and reassuring presence: a qualitative study about ambulance clinicians’ experiences of caring for patients with breathlessness. BMC Emerg Med. 2025;25(1):253.

   Article PubMed PubMed Central Google Scholar

2. Cimino J, Braun C. Clinical Research in Prehospital Care: Current and Future Challenges. Clin Pract. 2023;13(5):1266–85.

   Article PubMed PubMed Central Google Scholar

3. Maurin Söderholm H, Andersson H, Andersson Hagiwara M, Backlund P, Bergman J, Lundberg L, Sjöqvist BA. Research challenges in prehospital care: the need for a simulation-based prehospital research laboratory. Adv Simul (Lond). 2019;4(1):3.

   Article PubMed PubMed Central Google Scholar

4. Armstrong S, Langlois A, Siriwardena N, Quinn T. Ethical considerations in prehospital ambulance based research: Qualitative interview study of expert informants. BMC Med Ethics. 2019;20(1):88.

   Article PubMed PubMed Central Google Scholar

5. Shepherd V, Sheehan M, Hood K, Griffith R, Wood F. Constructing authentic decisions: Proxy decision making for research involving adults who lack capacity to consent. J Med Ethics. 2021;47(12):E42.

   Article Google Scholar

6. Nijhawan L, Janodia M, Muddukrishna B, Bhat K, Bairy K, Udupa N, Musmade P. Informed consent: Issues and challenges. J Adv Pharm Technol Res. 2013;4(3):134–40.

   Article PubMed PubMed Central Google Scholar

7. Kietzmann D, Kallies K, Hannig C, Kehl D, Knuth D, Schmidt S. Access und Barriers to Recruiting Persons with Migration Background in the Field of Prehospital Emergency Care Research. Gesundheitswesen. 2016;78(4):221–26.

   CAS PubMed Google Scholar

8. Becker TK, Martin-Gill C, Callaway CW, Guyette FX, Schott C. Feasibility of Paramedic Performed Prehospital Lung Ultrasound in Medical Patients with Respiratory Distress. Prehosp Emerg Care. 2018;22(2):175–79.

   Article PubMed Google Scholar

9. Castejón-De la Encina ME, Sánchez RD, Baptista FA, Mesa FL, Delgado RC. Presentation of the Prehospital Emergency Research Network and an analysis of bibliometric indicators for scientific productivity in out-of-hospital care. Emergencias. 2022;34(3):213–19.

   PubMed Google Scholar

10. Harmsen AMK, Giannakopoulos G, Franschman G, Christiaans H, Bloemers F. Limitations in Prehospital Communication Between Trauma Helicopter, Ambulance Services, and Dispatch Centers. J Emerg Med. 2017;52(4):504–12.

    Article PubMed Google Scholar

11. Ayaz O, Ismail FW. Healthcare Simulation: A Key to the Future of Medical Education – A Review. Adv Med Educ Pract. 2022;13:301–8.

    Article PubMed PubMed Central Google Scholar

12. Lamé G, Dixon-Woods M. Using clinical simulation to study how to improve quality and safety in healthcare. BMJ Simul Technol Enhanc Learn. 2020;6(2):87–94.

    Article PubMed Google Scholar

13. Vemuri S, Hynson J, Gillam L, Williams K. Simulation-Based Research: A Scoping Review. QHR. 2020;30(14):2351–60.

    Google Scholar

14. Lavoie P, Deschênes MF, Nolin R, Bélisle M, Blanchet Garneau A, Boyer L, Lapierre A, Fernandez N. Beyond Technology: A Scoping Review of Features that Promote Fidelity and Authenticity in Simulation-Based Health Professional Education. Clin Simul Nurs. 2020;42:22–41.

    Article Google Scholar

15. Elendu C, Amaechi DC, Okatta AU, Amaechi EC, Elendu TC, Ezeh CP, Elendu ID. The impact of simulation-based training in medical education: A review. Med (Baltim). 2024;103(27):e38813.

    Article Google Scholar

16. Bowen-Withington J, Zambas S, Macdiarmid R, Cook C, Neville S. Integration of high-fidelity simulation into undergraduate nursing education in aotearoa New Zealand and Australia: An integrative literature review. Nurs Praxis Aotearoa New Z. 2020;36(3):37–50.

    Article Google Scholar

17. Chinnugounder S, Hippe DS, Maximin S, O’Malley RB, Wang CL. Perceived Barriers to the Use of High-Fidelity Hands-On Simulation Training for Contrast Reaction Management: Why Programs are Not Using It. Curr Probl Diagn Radiol. 2015;44(6):474–78.

    Article PubMed Google Scholar

18. Wojcieszek A, Kurowska A, Wróbel A, Bodys-Cupak I, Kamińska A, Majda A. Analysis of high-fidelity simulation effects and their connection with educational practices in early nursing education. BMC Nurs. 2025;24(1):457.

    Article PubMed PubMed Central Google Scholar

19. Watson C, Gómez-Ibáñez R, Granel N, Bernabeu-Tamayo MD. Nursing students first experience on high fidelity simulation: A phenomenological research study. Nurs Educ Pract. 2021;55:103162.

    Article Google Scholar

20. Dante A, Masotta V, Marcotullio A, Bertocchi L, Caponnetto V, La Cerra C, Petrucci C, Alfes CM, Lancia L. The lived experiences of intensive care nursing students exposed to a new model of high-fidelity simulation training: a phenomenological study. BMC Nurs. 2021;20(1):154.

    Article PubMed PubMed Central Google Scholar

21. Kaba A, Barnes S. Commissioning simulations to test new healthcare facilities: a proactive and innovative approach to healthcare system safety. Adv Simul (Lond). 2019;4:17.

    Article PubMed PubMed Central Google Scholar

22. Münch A, Stricker E, Wunderlich R. Simulation in Education and Training – What is Possible Today? Anasthesiol Intensivmed Notfallmed Schmerzther. 2025;60(4):217–27.

    PubMed Google Scholar

23. Salomez-Ihl C, Chapuis C, Albaladejo P, Picard M, Baron A, Garcia PP, Evain JN, Giai J, Barbado M, Moreau-Gaudry A, et al. Construction of a methodology for clinical evaluation of medical devices using simulation tools and illustration through three studies. Ann Pharm Fr. 2025;83(1):131–40.

    Article CAS PubMed Google Scholar

24. Silva A, Bellaguarda ML, Wilson R, Woo K, Silva VSE, Galica J, Luctkar-Flude M. Healthcare Simulation Use to Support Guidelines Implementation: An Integrative Review. Surg Technol Int. 2021;39:38–47.

    Article PubMed Google Scholar

25. Lammers RL, Byrwa MJ, Fales WD, Hale RA. Simulation-based assessment of paramedic pediatric resuscitation skills. Prehosp Emerg Care. 2009;13(3):345–56.

    Article PubMed Google Scholar

26. Lamé G, Simmons RK. From behavioural simulation to computer models: how simulation can be used to improve healthcare management and policy. BMJ Simul Technol Enhance Learn. 2020;6(2):95–102.

    Article Google Scholar

27. Hunter K, McHenry AS, Curtis L, Avest ET, Mitchinson S, Griggs JE, Lyon RM. Feasibility of Prehospital Emergency Anesthesia in the Cabin of an AW169 Helicopter Wearing Personal Protective Equipment During Coronavirus Disease. 2019. Air Med J. 2021;40(6):395–98.

    Article PubMed PubMed Central Google Scholar

28. Hotton EJ, Merialdi M, Crofts JF. Simulation for intrapartum care: From training to novel device innovation. Minerva Obstet Gynecol. 2021;73(1):82–93.

    Article PubMed Google Scholar

29. Elo S, Kyngäs H. The qualitative content analysis process. J Adv Nurs. 2008;62(1):107–15.

    Article PubMed Google Scholar

30. Elo S, Kääriäinen M, Kanste O, Pölkki T, Utriainen K, Kyngäs H. Qualitative content analysis: A focus on trustworthiness. SAGE open. 2014;4(1):2158244014522633.

    Article Google Scholar

31. Cheng A, Kessler D, Mackinnon R, Chang TP, Nadkarni VM, Hunt EA, Duval-Arnould J, Lin Y, Cook DA, Pusic M, et al. Reporting guidelines for health care simulation research: extensions to the CONSORT and STROBE statements. Adv Simul. 2016;1:1–13.

    Article Google Scholar

32. Kauppi W, Herlitz J, Magnusson C, Palmer L, Axelsson C. Characteristics and outcomes of patients with dyspnoea as the main symptom, assessed by prehospital emergency nurses- a retrospective observational study. BMC Emerg Med. 2020;20(1):67.

    Article PubMed PubMed Central Google Scholar

33. Kauppi W, Axelsson C, Herlitz J, Jimenez-Herrera M, Palmer L. Lived experiences of being cared for by ambulance clinicians when experiencing breathlessness-A phenomenological study. Scand J Caring Sci. 2023;37(1):207–15.

    Article PubMed Google Scholar

34. Kauppi W, Axelsson C, Herlitz J, Jimenez-Herrera MF, Palmer L. Patients’ lived experiences of breathlessness prior to prehospital care – A phenomenological study. Nurs Open. 2022;9(4):2179–89.

    Article PubMed PubMed Central Google Scholar

35. Lioce L, Meakim CH, Fey MK, Chmil JV, Mariani B, Alinier G. Standards of best practice: Simulation standard IX: Simulation design. Clin Simul Nurs. 2015;11(6):309–15.

    Article Google Scholar

36. Engström H, Andersson Hagiwara M, Backlund P, Lebram M, Lundberg L, Johannesson M, Sterner A. Maurin Söderholm H. The impact of contextualization on immersion in healthcare simulation. Adv Simul. 2016;1(8):1–11.

    Google Scholar

37. Edlund JE, Sagarin BJ, Skowronski JJ, Johnson SJ, Kutter J. Whatever happens in the laboratory stays in the laboratory: The prevalence and prevention of participant crosstalk. Pers Soc Psychol Bull. 2009;35(5):635–42.

    Article PubMed Google Scholar

38. Pamplin JC, Veazey SR, De Howitt J, Cohen K, Barczak S, Espinoza M, Luellen D, Ross K, Serio-Melvin M, McCarthy M, et al. Prolonged, High-Fidelity Simulation for Study of Patient Care in Resource-Limited Medical Contexts and for Technology Comparative Effectiveness Testing. Crit Care Explor. 2021;3(7):e0477.

    PubMed PubMed Central Google Scholar

39. Morgan DL, Ataie J, Carder P, Hoffman K. Introducing dyadic interviews as a method for collecting qualitative data. QHR. 2013;23(9):1276–84.

    Google Scholar

40. World Medical Association. World Medical Association Declaration of Helsinki: Ethical Principles for Medical Research Involving Human Participants. JAMA. 2025;333(1):71–4.

    Article Google Scholar

41. Meerdink M, Khan J. Comparison of the use of manikins and simulated patients in a multidisciplinary in situ medical simulation program for healthcare professionals in the United Kingdom. J Educ Eval Health Prof. 2021;18:1–8.

    Article Google Scholar

42. Schulz CM, Skrzypczak M, Raith S, Hinzmann D, Krautheim V, Heuser F, Mayer V, Kreuzer C, Himsl M, Holl M, et al. High-fidelity human patient simulators compared with human actors in an unannounced mass-casualty exercise. Prehosp Disaster Med. 2014;29(2):176–82.

    Article PubMed Google Scholar

43. Davidson TJ, Waxenegger H, Mohamed I, McConnell DS, Sanderson PM. SPECTRa: An Online Tool for Simulating Prehospital Patient Care. HERD. 2022;15(3):375–94.

    Article PubMed Google Scholar

44. Hébert-Lavoie M, Ozell B, Doyon-Poulin P. The Relationship between Immersion and Psychophysiological Indicators. Presence (Camb). 2021;30:233–62.

    Article Google Scholar

45. Nickson C. In Situ Simulation. LITFL. 2020. https://litfl.com/in-situ-simulation/. Accessed 31 Dec 2025.

46. Rudolph JW, Raemer DB, Simon R. Establishing a safe container for learning in simulation: the role of the presimulation briefing. Simul Healthc. 2014;9(6):339–49.

    Article PubMed Google Scholar

47. Dieckmann P, Gaba D, Rall M. Deepening the theoretical foundations of patient simulation as social practice. Simul Healthc. 2007;2(3):183–93.

    Article PubMed Google Scholar

48. Rudolph JW, Simon R, Raemer DB. Which reality matters? Questions on the path to high engagement in healthcare simulation. Simul Healthc. 2007;2(3):161–63.

    Article PubMed Google Scholar

49. Szulc JM, King N. The Practice of Dyadic Interviewing: Strengths, Limitations and Key Decisions. FQS. 2022;23(2):11.

    Google Scholar

50. Graneheim UH, Lindgren BM, Lundman B. Methodological challenges in qualitative content analysis: A discussion paper. Nurse Educ Today. 2017;56:29–34.

    Article PubMed Google Scholar

Παναγιώτης Σπανός

ΔΙΑΣΩΣΤΕΣ ΡΟΔΟΥ