Σε αυτή τη δουλειά, όλοι ξέρουμε πότε πρέπει να ζητήσουμε επιπλέον χέρια.
Όταν ένας ασθενής είναι εγκλωβισμένος. Όταν η κατάσταση ξεπερνά όσα μπορεί να διαχειριστεί με ασφάλεια ένας άνθρωπος. Όταν το βάρος είναι απλώς υπερβολικό.
Κανείς δεν βλέπει ένα πλήρωμα να παλεύει με αυτό το βάρος και του λέει:
«Βγάλτε τα πέρα μόνοι σας».
Ζητάμε βοήθεια. Έρχονται περισσότερα χέρια. Βγάζουμε τον ασθενή μαζί.
Γιατί, λοιπόν, δυσκολευόμαστε τόσο πολύ να κάνουμε το ίδιο για τον εαυτό μας;
Η δουλειά μας μάς φέρνει αντιμέτωπους με πράγματα που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν βλέπουν ποτέ.
Τραύμα. Απώλεια. Βία. Εξάρτηση. Θάνατο. Πένθος.
Και μερικές φορές τα κουβαλάμε μέσα μας πολύ μετά το τέλος της βάρδιας.
Οι περισσότεροι από εμάς, κάποια στιγμή, θα περάσουμε ένα διάστημα στο σκοτάδι. Όχι επειδή αποτύχαμε, αλλά επειδή είμαστε άνθρωποι.
Κάποιοι το κρύβουμε πολύ καλά. Απομονωνόμαστε, δουλεύουμε περισσότερο, γελάμε πιο δυνατά, προσπαθώντας να πνίξουμε τον θόρυβο μέσα μας. Και κάποιοι καταφεύγουμε σε πράγματα που κάνουν το βάρος να μοιάζει λίγο ελαφρύτερο, έστω για λίγο.
Το πρόβλημα με την προσωρινή ανακούφιση είναι ότι δεν σημαίνει πάντα πως επουλωνόμαστε. Μερικές φορές, τα ίδια πράγματα που χρησιμοποιούμε για να ξεφύγουμε από το σκοτάδι μάς τραβούν αθόρυβα ακόμη βαθύτερα μέσα του.
Στον χώρο της υγείας έχουμε μάθει να θεωρούμε φυσιολογικά πολλά πράγματα που μάλλον δεν θα έπρεπε να είναι.
Να δουλεύουμε εξαντλημένοι. Να παραλείπουμε γεύματα. Να αγνοούμε τη δική μας υγεία.
Και κάποιες φορές να αντιμετωπίζουμε το αλκοόλ σαν το ανεπίσημο «πρωτόκολλο αποφόρτισης» μετά από μια φρικτή βάρδια.
Όμως το βάρος δεν ελαφραίνει επειδή προσποιούμαστε ότι δεν υπάρχει.
Ελαφραίνει όταν κάποιος μας βοηθά να το κουβαλήσουμε.
Μία από τις πιο όμορφες εκφράσεις συναδελφικότητας που έχω συναντήσει σε αυτό το επάγγελμα δεν έχει καμία σχέση με τις κλινικές δεξιότητες. Είναι η στιγμή που ένας άνθρωπος κοιτάζει έναν άλλο και του λέει χαμηλόφωνα:
«Μίλησέ μου».
Κι αυτό είναι βοήθεια για να σηκωθεί ένα βάρος. Σημαίνει:
«Δεν θα το κουβαλήσεις μόνος σου».
Είναι ο συνάδελφος του πληρώματος που κάθεται δίπλα σου μετά το δύσκολο περιστατικό. Ο συνεργάτης που παρατηρεί ότι έχεις γίνει ασυνήθιστα σιωπηλός. Ο φίλος που σηκώνει το τηλέφωνο στις δύο τα ξημερώματα.
Ο άνθρωπος που λέει:
«Έχω βρεθεί κι εγώ εκεί. Κάθισε. Θα μείνω μαζί σου».
Μπορεί να μην έχουμε όλες τις απαντήσεις. Μερικές φορές, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να καθίσουμε δίπλα σε κάποιον μέσα στο σκοτάδι, μέχρι το φως να αρχίσει να βρίσκει ξανά τον δρόμο του. Και μερικές φορές αυτό αρκεί για να αντέξει την επόμενη ώρα.
Αν δυσκολεύεσαι, ζήτησε βοήθεια για να σηκώσεις το βάρος.
Πάρε έναν φίλο. Έναν συνάδελφο. Έναν μέντορα. Έναν επαγγελματία ψυχικής υγείας.
Πάρε κάποιον.
Αυτή η δουλειά είναι ομαδικό άθλημα.
Το ίδιο και η ζωή.
Μερικές φορές, δύναμη σημαίνει να σηκώνεις το φορείο.
Και μερικές φορές… η μεγαλύτερη δύναμη είναι να παραδεχτείς ότι αυτό το βάρος είναι πολύ μεγάλο για να το σηκώσεις μόνος σου.
Και αν σήμερα κουβαλάς κάτι βαρύ, να θυμάσαι αυτό:
Οικογένεια δεν σημαίνει πάντα συγγένεια εξ αίματος. Μερικές φορές είναι ο άνθρωπος που σηκώνει το τηλέφωνο στις δύο τα ξημερώματα.
Μερικές φορές είναι ο συνάδελφος του πληρώματος που πέρασε δώδεκα ώρες δίπλα σου.
Μερικές φορές είναι ο συνεργάτης που καταλαβαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά, πριν ακόμη βρεις τις λέξεις για να το πεις.
Και μερικές φορές είναι οι άνθρωποι που έγιναν αδέλφια σου και κάθονται δίπλα σου μέσα στο σκοτάδι, μέχρι να είσαι έτοιμος να σταθείς ξανά στα πόδια σου.
Δεν χρειάζεται να το κουβαλάς μόνος σου. 💚
Πηγή: MrsNurse Medic
Παναγιώτης Σπανός
ΔΙΑΣΩΣΤΕΣ ΡΟΔΟΥ
