Υπάρχει κάτι πολύ δυνατό στον τρόπο που ανταποκρινόμαστε… και όχι απλώς αντιδρούμε.
Στην προνοσοκομειακή φροντίδα, το χάος δεν είναι θεωρία. Είναι καθημερινότητα.
Ένα τροχαίο με φωνές γύρω μας. Ένας συγγενής που πανικοβάλλεται. Ένας ασθενής που πονά, φοβάται ή δεν συνεργάζεται. Ένα περιστατικό σε δημόσιο χώρο, με βλέμματα, πίεση, ένταση και προσδοκίες. Μια σκηνή που μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα μπορεί να ξεφύγει.
Εκεί φαίνεται η πραγματική αξία του πληρώματος ασθενοφόρου.
Όχι μόνο στις γνώσεις. Όχι μόνο στις τεχνικές. Όχι μόνο στον εξοπλισμό.
Αλλά στον τρόπο που στέκεται μέσα στην κρίση.
Γιατί σε μια δύσκολη στιγμή, το πλήρωμα δεν καλείται απλώς να «κάνει κάτι». Καλείται να κρατήσει τον έλεγχο όταν όλοι γύρω του μπορεί να τον έχουν χάσει.
Συχνά πιστεύουμε ότι δύναμη είναι η ένταση. Η δυνατή φωνή. Η αυστηρή παρουσία. Η άμεση επιβολή. Και ναι, υπάρχουν στιγμές που χρειάζεται καθαρότητα, αποφασιστικότητα και εντολές χωρίς δεύτερη κουβέντα.
Αλλά η πραγματική δύναμη στο ασθενοφόρο είναι πιο ήσυχη.
Είναι η ψυχραιμία όταν η σκηνή φωνάζει.
Είναι η καθαρή σκέψη όταν ο χρόνος πιέζει.
Είναι η φωνή που δεν ανεβαίνει χωρίς λόγο.
Είναι το βλέμμα που δείχνει στον ασθενή και στους παρευρισκόμενους ότι κάποιος έχει αναλάβει.
Δεν είναι αδυναμία να μένεις ήρεμος. Είναι δεξιότητα. Και μάλιστα από τις πιο κρίσιμες.
Γιατί η ένταση μεταδίδεται. Αλλά το ίδιο και η ηρεμία.
Ένα πλήρωμα που πανικοβάλλεται, μεγαλώνει το πρόβλημα. Ένα πλήρωμα που αντιδρά θυμικά, χάνει καθαρότητα. Ένα πλήρωμα που απαντά στην πίεση με πίεση, μπορεί να κλιμακώσει μια ήδη δύσκολη κατάσταση.
Αντίθετα, ένα πλήρωμα που παίρνει μια ανάσα, αξιολογεί τη σκηνή, μιλά καθαρά, βάζει προτεραιότητες και κινείται με μέθοδο, αλλάζει όλο το κλίμα.
Η παύση πριν απαντήσεις στον θυμωμένο συγγενή.
Η ήρεμη οδηγία στον πανικόβλητο παρευρισκόμενο.
Η σταθερή φωνή προς τον ασθενή που φοβάται.
Η επιλογή να μη μπεις στον καβγά, αλλά να κρατήσεις το περιστατικό στο κέντρο.
Αυτό είναι επαγγελματισμός.
Αυτό είναι ηγεσία στο πεδίο.
Για το πλήρωμα ασθενοφόρου, η ηρεμία δεν είναι πολυτέλεια. Είναι εργαλείο. Είναι μέρος της ασφάλειας σκηνής. Είναι μέρος της φροντίδας. Είναι μέρος της θεραπείας, πριν ακόμα ακουμπήσεις τον ασθενή.
Δεν μπορούμε πάντα να ελέγξουμε το περιστατικό που θα βρούμε μπροστά μας.
Δεν μπορούμε πάντα να ελέγξουμε τον χώρο, τους συγγενείς, την κυκλοφορία, τον φόβο, τον θυμό ή την αβεβαιότητα.
Μπορούμε όμως να ελέγξουμε τη δική μας ανταπόκριση.
Και πολλές φορές, αυτό είναι το πρώτο πράγμα που αρχίζει να σώζει την κατάσταση.
Πριν από τον εξοπλισμό, πριν από το φορείο, πριν από τις τεχνικές παρεμβάσεις, υπάρχει κάτι βασικό:
Η παρουσία του διασώστη.
Σταθερή.
Ήρεμη.
Αποφασιστική.
Γιατί στο πεδίο, δεν αρκεί να ξέρεις τι κάνεις.
Πρέπει να μπορείς να το κάνεις όταν όλα γύρω σου τρέμουν.
Παναγιώτης Σπανός
ΔΙΑΣΩΣΤΕΣ ΡΟΔΟΥ
