ΠΡΩΣΙΚΕΣ ΤΑΚΤΙΚΕΣ
Τόσο η επιθυμία όσο και η ικανότητα εκκένωσης τραυματιών κατά τη διάρκεια της μάχης καθορίζονται σε μεγάλο βαθμό από τη φύση του εδάφους, την κατάσταση των δρόμων, τη φύση της μάχης, τα είδη των όπλων που χρησιμοποιούνται, την κατάσταση της τεχνολογίας και το επίπεδο της ιατρικής τέχνης. Για τον δέκατο όγδοο αιώνα, οι καθοριστικοί παράγοντες ήταν οι τακτικές του Φρειδερίκου του Μεγάλου (1712-86), ο οποίος παρέτασσε τα στρατεύματά του τόσο για επίθεση όσο και για άμυνα σε μακρές λεπτές γραμμές πεζικού και ελαφρών δυνάμεων, με το ιππικό να στέκεται στα πλευρά ή στα μετόπισθεν. Κάθε τάγμα είχε ένα πυροβόλο ή περισσότερα και, σε ορισμένα σημεία της γραμμής, συστοιχίες εφεδρικού βαρέος διαμετρήματος.
Οι μάχες άνοιγαν με πυροβολικό, ακολουθούμενες από την πρώτη γραμμή επιτιθέμενων που προέλαυναν εντός του βεληνεκούς των μουσκέτων (150-200 γιάρδες) και επιχειρούσαν να κάμψουν την αντίπαλη πλευρά με πυρά κατά σειρά (fire-by-file), ακολουθούμενα από επίθεση με εφ’ όπλου λόγχη. Κατά τη διάρκεια αυτού του χρόνου, το ιππικό επιχειρούσε να υπερφαλαγγίσει και να επιτεθεί στα πεζά στρατεύματα του εχθρού. Οι τακτικές περιλάμβαναν προέλαση και υποχώρηση σε γραμμή, στροφές, αναπτύξεις και μετασχηματισμούς, και πορείες προς τα εμπρός και πλευρικά σε κλειστή ή ανοιχτή φάλαγγα. Ίσως η μεγαλύτερη συνεισφορά του Φρειδερίκου στη στρατιωτική τακτική ήταν η προσοχή του στην κινητικότητα στο πεδίο της μάχης, ειδικά η επιθυμία του για μια επιτυχημένη πλευρική επίθεση.
Θέλεις να διαβάσεις περισσότερα;
ΓΙΝΕ ΜΕΛΟΣ
