Αντιμετωπίζοντας την ξαφνική τραγωδία όταν η ζωή παίρνει μια απρόσμενη τροπή
Σχεδιάζουμε τη ζωή μας με απόλυτη βεβαιότητα. Πιστεύουμε ότι κάθε σηματοδότης είναι πράσινος και κάθε γραμμή ελεύθερη. Ύστερα, η πραγματικότητα αλλάζει μέσα σε ένα δευτερόλεπτο. Μέταλλα συγκρούονται, η καθημερινότητα διαλύεται και βρισκόμαστε τυλιγμένοι σε ένα συλλογικό πένθος. Κοιτάζουμε τα συντρίμμια και αναρωτιόμαστε πώς ένας οργανωμένος κόσμος μπορεί να καταρρεύσει τόσο ολοκληρωτικά.
Σε αυτές τις στιγμές βαθιάς συγκίνησης και σοκ, το μυαλό μας σπεύδει να βρει κάποιον να κατηγορήσει. Αναζητούμε λάθη στα συστήματα που δημιουργήσαμε. Κι όμως, η βαθύτερη αλήθεια παραμένει σιωπηλή κάτω από τον θόρυβο του πανικού μας.
Είμαστε εύθραυστες υπάρξεις που κινούνται μέσα σε ένα απρόβλεπτο τοπίο. Η ζωή κυλά μέσα από απροσδόκητες διαδρομές, φέρνοντας μαζί της τόσο ομορφιά που κόβει την ανάσα όσο και ξαφνική θλίψη.
Όταν το πένθος μπαίνει στο κοινό μας σπίτι, δεν χρειάζεται να πολεμήσουμε τον πόνο. Μπορούμε απλώς να αφήσουμε τη θλίψη να μας κατακλύσει. Αναπνέουμε μέσα στον πόνο χωρίς να τον κρίνουμε, δίνοντας χώρο σε κάθε θρυμματισμένο συναίσθημα.
Κάτω από τα ορμητικά ρεύματα της οδύνης μας, μια βαθύτερη επίγνωση παραμένει εντελώς αδιατάρακτη. Συνειδητοποιούμε ότι δεν είμαστε τα εύθραυστα οχήματα που τρέχουν πάνω σε μια προσωρινή γραμμή.
Είμαστε ο ήσυχος ουρανός που παρατηρεί την καταιγίδα. Μέσα σε αυτή την ήπια επίγνωση, βρίσκουμε τον δρόμο της επιστροφής ο ένας προς τον άλλον.
Πηγή: Observer and Observed
Παναγιώτης Σπανός
ΔΙΑΣΩΣΤΕΣ ΡΟΔΟΥ
