Υπάρχει ένα ιδιαίτερο είδος μοναξιάς όταν εργάζεσαι σε ένα επάγγελμα που βασίζεται στο να είσαι δίπλα στους ανθρώπους, μόνο και μόνο για να ανακαλύψεις πόσο λίγοι βρίσκονται δίπλα σου όταν έρθει η δική σου σειρά να χρειαστείς κάποιον.
Στην επείγουσα προνοσοκομειακή φροντίδα, μιλάμε για αδελφοσύνη. Για οικογένεια. Για το να καλύπτουμε ο ένας τα νώτα του άλλου.
«Πάρε με αν χρειαστείς οτιδήποτε».
«Εμείς φροντίζουμε τους δικούς μας».
«Δεν είσαι μόνος».
Μέχρι που είσαι.
Και μερικές φορές, η βαθύτερη πληγή δεν είναι αυτό που σου συνέβη. Είναι εκείνοι που ήξεραν ότι πονούσες και επέλεξαν τη σιωπή.
Μιλάμε για το ηθικό τραύμα στην επείγουσα προνοσοκομειακή φροντίδα. Για όσα βλέπουμε, για τον πόνο που κουβαλάμε και για τις στιγμές που δεν μπορέσαμε να κάνουμε αυτό που ξέραμε ότι ήταν σωστό.
Αλλά τι γίνεται με το ηθικό τραύμα της εγκατάλειψης από τους ίδιους τους ανθρώπους που σου έμαθαν να πιστεύεις ότι ανήκεις κάπου;
Τους ανθρώπους που υποσχέθηκαν στήριξη, αλλά εξαφανίστηκαν όταν αυτή απαιτούσε προσπάθεια.
Τους ανθρώπους που σε αποκαλούσαν οικογένεια, μέχρι που το να είναι οικογένειά σου έπαψε να τους βολεύει.
Και το πιο δύσκολο;
Δεν ζητούσες από κανέναν να σε σώσει. Ήθελες απλώς κάποιος να το προσέξει.
Ένα τηλεφώνημα. Ένα μήνυμα. Κάποιος που να εννοούσε όσα έλεγε.
Κανείς δεν μπορεί να είναι τα πάντα για όλους. Πρέπει όμως να σταματήσουμε να προσποιούμαστε ότι το να υποσχόμαστε συμπόνια είναι το ίδιο με το να τη δείχνουμε στην πράξη.
Γιατί η προδοσία δεν μοιάζει πάντα με κάποιον που στρέφεται εναντίον σου.
Μερικές φορές μοιάζει με ένα τηλέφωνο που δεν απαντά. Με άδεια εισερχόμενα. Με ανθρώπους που ξέρουν ότι δυσκολεύεσαι και δεν ρωτούν ποτέ αν είσαι καλά.
Και αυτού του είδους η σιωπή αλλάζει τους ανθρώπους.
Αλλάζει τον τρόπο που εμπιστεύονται. Τον τρόπο που συνδέονται με τους άλλους. Τον τρόπο που βλέπουν ένα επάγγελμα που κάποτε πίστευαν ότι θα τους στήριζε πάντα.
Ίσως κάποιες από τις βαθύτερες πληγές στην επείγουσα προνοσοκομειακή φροντίδα να μην προέρχονται από τα περιστατικά που δεν μπορέσαμε να ξεχάσουμε.
Ίσως να προέρχονται από τους ανθρώπους που πιστεύαμε ότι δεν θα μας ξεχνούσαν.
Είπες ότι θα ήσουν εκεί.
Σε πίστεψα.
Πηγή: Paramedic Sophie
