«Ο νους είναι το παν. Αυτό που σκέφτεσαι, αυτό γίνεσαι.» — Βούδας
Έχω μάθει ότι το πιο ισχυρό εργαλείο που φέρνω μαζί μου σε κάθε περιστατικό, σε κάθε σπίτι ή στον δρόμο, δεν είναι ο εξοπλισμός μου, η εμπειρία μου ή η σειρήνα· είναι ο νους μου. Και έχω επίσης μάθει πόσο εύκολο είναι να τον παραμελούμε. Συνεχώς εκπαιδευόμαστε στα πρωτόκολλα, στα μηχανήματα, στις νέες οδηγίες… αλλά ξεχνάμε να ακονίσουμε τον ίδιο τον φακό μέσα από τον οποίο βλέπουμε την κάθε κλήση. Και αν αυτός ο φακός είναι θολός από την κούραση ή την απογοήτευση, καμία ιατρική παρέμβαση δεν μπορεί να μας δώσει την απαραίτητη διαύγεια.
Ο τρόπος που σκέφτεστε διαμορφώνει τον τρόπο που παρεμβαίνετε. Όταν ο νους σας είναι γεμάτος με ένταση, φόβο για το λάθος ή το βάρος προηγούμενων δύσκολων περιστατικών, κάθε νέα κλήση αρχίζει να μοιάζει με ανυπέρβλητο εμπόδιο. Αλλά όταν εκπαιδεύετε σκόπιμα τη σκέψη σας, όταν επιλέγετε την ψυχραιμία αντί για τον πανικό, αυτή η ίδια δυσκολία μεταμορφώνεται. Γίνεται μια ευκαιρία για αποτελεσματική βοήθεια. Γίνεται ένα μονοπάτι για να σωθεί μια ζωή που πριν δεν φαινόταν εφικτό.
Υπενθυμίζω συχνά στον εαυτό μου ότι οι αντιξοότητες στον δρόμο δεν είναι ο εχθρός. Είναι μέρος της δουλειάς μας. Αυτό που μας ορίζει ως διασώστες δεν είναι το τι συμβαίνει στο πεδίο, αλλά το πώς ανταποκρινόμαστε. Η ψυχική κατάρρευση σπάνια επιβάλλεται από το περιστατικό· συχνά γίνεται αποδεκτή από εμάς τους ίδιους. Κάθε δύσκολη βάρδια φέρει πληροφορίες. Κάθε αποτυχία στην αναζωογόνηση εμπεριέχει ένα μάθημα. Το ερώτημα είναι: είστε πρόθυμοι να το αναζητήσετε;
Ως μέλος ενός πληρώματος, δεν διαχειρίζομαι απλώς ζωτικά σημεία, διαμορφώνω την ατμόσφαιρα της διάσωσης. Η συναισθηματική νοημοσύνη και η ψυχική ανθεκτικότητα δεν είναι θεωρίες· είναι τα καθημερινά μας εργαλεία. Βρίσκονται στο πώς ανταποκρίνεστε υπό την πίεση του χρόνου, πώς ερμηνεύετε τον φόβο του συγγενή, πώς διαχειρίζεστε μια απώλεια μπροστά στον συνάδελφό σας. Εκεί χτίζεται η πραγματική αξία του διασώστη.
Έχω διαπιστώσει ότι μια από τις πιο ισχυρές αλλαγές που μπορείτε να κάνετε είναι στις ερωτήσεις που θέτετε στον εαυτό σας την ώρα της βάρδιας. Αντί για το «Γιατί έτυχε σε μένα αυτό το βαρύ περιστατικό;», προκαλώ τον εαυτό μου, και προσκαλώ κι εσάς, να ρωτήσετε: «Τι προσπαθεί αυτό το περιστατικό να μου διδάξει για τις αντοχές μου;». Αυτή η μοναδική μετατόπιση σάς μετακινεί από μια θέση κόπωσης σε μια θέση κυριότητας. Και η κυριότητα της κατάστασης είναι εκεί όπου κατοικεί η δύναμή σας.
Όταν ενσαρκώνετε αυτή τη νοοτροπία, κάτι αλλάζει στο πλήρωμα. Ο συνάδελφός σας αρχίζει να το νιώθει. Βλέπει ότι οι προκλήσεις δεν είναι λόγος για παράπονο, αλλά πεδίο δράσης. Ότι τα λάθη δεν είναι το τέλος, αλλά η βάση για να γίνουμε καλύτεροι στην επόμενη κλήση. Δημιουργείτε μια κουλτούρα όπου η επαγγελματική περιέργεια αντικαθιστά τον κυνισμό και όπου η προσωπική ανάπτυξη γίνεται κοινή ευθύνη μέσα στο ασθενοφόρο.
Ο νους σας δεν είναι απλώς ένα κομμάτι του εαυτού σας, είναι το πιο κρίσιμο «εφόδιο» στο ασθενοφόρο. Ο τρόπος που τον χρησιμοποιείτε θα καθορίσει όχι μόνο την επαγγελματική σας επιτυχία, αλλά και το αποτύπωμα που αφήνετε στους ανθρώπους που βοηθάτε. Εκπαιδεύστε τον. Προστατέψτε τον από την τοξικότητα. Προκαλέστε τον. Επειδή όταν κυριαρχείτε στον νου σας, δεν διεκπεραιώνετε απλώς διακομιδές, μεταμορφώνετε την κρίση σε ελπίδα.
Έχετε περισσότερη δύναμη από όσο νομίζετε, και αυτή ξεκινά πίσω από το τιμόνι ή δίπλα στο φορείο, μέσα στο μυαλό σας. Κάθε μέρα διαμορφώνετε τον τρόπο που βλέπετε την υπηρεσία, είτε από συνήθεια είτε από επιλογή. Όταν αφήνετε την πίεση να πάρει το προβάδισμα, όλα μοιάζουν πιο βαριά, πιο μάταια. Αλλά τη στιγμή που αποφασίζετε να εκπαιδεύετε τον νου σας, να αναζητάτε την εμπειρία αντί για την κούραση, αρχίζετε να αλλάζετε ολόκληρο το παιχνίδι. Αυτό που κάποτε έμοιαζε με εξοντωτική βάρδια γίνεται μια διαδρομή προσφοράς. Δεν είστε απλώς εργαζόμενοι· είστε οδηγοί και θεραπευτές, αλλά μόνο αν επιλέξετε να το δείτε έτσι.
Έτσι, την επόμενη φορά που η σειρήνα θα ηχήσει για κάτι δύσκολο, μην κλειστείτε στον εαυτό σας· αντιμετωπίστε το με πρόθεση. Ρωτήστε τον εαυτό σας: «Πώς θα με κάνει αυτό καλύτερο διασώστη;» και παρακολουθήστε πώς η προοπτική σας αλλάζει την απόδοσή σας. Δεν είστε εδώ για να αποφεύγετε τα δύσκολα περιστατικά, είστε εδώ για να στέκεστε όρθιοι μέσα σε αυτά. Και όταν οδηγείτε τον εαυτό σας με αυτή τη διαύγεια, δίνετε και στον συνάδελφό σας την άδεια να κάνει το ίδιο. Χτίστε αυτή την ανθεκτικότητα. Ενισχύστε αυτή τη νοοτροπία. Επειδή όταν κυριαρχείτε στον νου σας, δεν αλλάζετε απλώς τη βάρδιά σας, ανυψώνετε ολόκληρη τη ζωή σας.
Παναγιώτης Σπανός
ΔΙΑΣΩΣΤΕΣ ΡΟΔΟΥ
