Ύστερα από 40 χρόνια στην προνοσοκομειακή φροντίδα, μπορώ να σας πω ότι ορισμένα περιστατικά δεν φεύγουν ποτέ εντελώς από μέσα σου.
Όμως δεν είμαι βέβαιος ότι αυτό που φθείρει τους ανθρώπους είναι πάντα εκείνο το ένα, το πολύ βαρύ περιστατικό.
Μερικές φορές είναι όλα τα υπόλοιπα που συσσωρεύονται. Ο ύπνος που διακόπτεται συνεχώς. Τα γεύματα που χάνονται και οι κλήσεις λίγο πριν τελειώσει η βάρδια. Ο συνάδελφος που κάνει κάθε βάρδια δυσκολότερη. Ο προϊστάμενος που αντιμετωπίζει τους ανθρώπους σαν εξοπλισμό που αντικαθίσταται. Οι υποχρεωτικές υπερωρίες, η υποστελέχωση και η πολύωρη αναμονή στο νοσοκομείο μέχρι να παραδοθεί ο ασθενής. Ο φόβος ότι ένα λάθος, ή ένα προσεκτικά μονταρισμένο βίντεο από κινητό, μπορεί να καθορίσει ολόκληρη την επαγγελματική σου πορεία.
Και πάνω σε όλα αυτά έρχεται η διαρκής πίεση να παραμένεις υπομονετικός, να δείχνεις κατανόηση και να διατηρείς την κλινική σου εγρήγορση, ενώ οι δυνάμεις σου έχουν ήδη εξαντληθεί.
Πριν από τριάντα χρόνια είχαμε πολλά από τα ίδια προβλήματα. Απλώς δεν είχαμε τις λέξεις για να τα περιγράψουμε. Τα λέγαμε «μέρος της δουλειάς», αναπτύσσαμε μαύρο χιούμορ και συνεχίζαμε να εμφανιζόμαστε στη βάρδια.
Κάποιοι από εμάς βρίσκαμε τρόπους να αντεπεξέλθουμε.
Κάποιοι άλλοι απλώς μαθαίναμε να κρύβουμε όλο και καλύτερα τη φθορά.
Σήμερα μιλάμε πιο ανοιχτά για το στρες, την επαγγελματική εξουθένωση και την ψυχική υγεία. Αυτό είναι πρόοδος. Όμως η ευαισθητοποίηση δεν διορθώνει αυτόματα τα εξαντλητικά προγράμματα, την κακή διοίκηση, την ανεπαρκή στελέχωση ή μια νοοτροπία που εξακολουθεί να επιβραβεύει όσους προσποιούνται ότι είναι καλά.
Τα τραγικά περιστατικά μάς επηρεάζουν. Δεν πρέπει ποτέ να υποτιμούμε το βάρος τους.
Αλλά μερικές φορές αυτό που τελικά λυγίζει έναν άνθρωπο δεν είναι μια παιδιατρική ανακοπή ή ένα φρικτό τροχαίο.
Είναι χίλιες συνηθισμένες βάρδιες στις οποίες είναι κουρασμένος, απογοητευμένος, χωρίς υποστήριξη, ενώ όλοι περιμένουν να σηκώσει κι άλλο βάρος.
Τι προκαλεί περισσότερο στρες στην προνοσοκομειακή φροντίδα σήμερα; Τα ίδια τα περιστατικά ή όλα όσα τα περιβάλλουν;
Και αν κάτι από αυτά σου ακούγεται υπερβολικά οικείο, μην περιμένεις να καταρρεύσεις για να μιλήσεις.
Μίλησε στον συνάδελφο της βάρδιας σου, σε κάποιον που εμπιστεύεσαι, σε μια ομάδα υποστήριξης συναδέλφων, σε έναν πνευματικό ή σε έναν επαγγελματία ψυχικής υγείας. Το να ζητήσεις βοήθεια δεν είναι αδυναμία και δεν σημαίνει ότι δεν μπορείς να ανταποκριθείς στη δουλειά. Σημαίνει ότι έχεις κουβαλήσει αρκετό από το βάρος της μόνος σου.
Λέμε στους ασθενείς μας ότι η έγκαιρη παρέμβαση έχει σημασία.
Αυτό ισχύει και για εμάς.
Πηγή: Deron Wilkes
Παναγιώτης Σπανός
ΔΙΑΣΩΣΤΕΣ ΡΟΔΟΥ
