Γνωρίζουμε πώς να ακινητοποιούμε σωστά στην προνοσοκομειακή φροντίδα;
Μετά από έναν τραυματισμό, μπορεί να βρεθούμε μπροστά σε ένα άκρο με παραμόρφωση, αφύσικη στροφή του ποδιού ή εμφανή παρεκτόπιση. Η πρώτη μας αντίδραση δεν πρέπει να είναι η προσπάθεια επαναφοράς του στην ανατομική του θέση με κάθε κόστος.
Πώς πρέπει να ενεργούμε;
Αξιολογούμε πρώτα την ασφάλεια της σκηνής και αναγνωρίζουμε τις κακώσεις που απειλούν τη ζωή.
Ελέγχουμε τις αιμορραγίες και πραγματοποιούμε την πρωτογενή εκτίμηση του ασθενούς.
Ελέγχουμε και καταγράφουμε τη νευραγγειακή κατάσταση περιφερικά της κάκωσης: σφυγμούς, χρώμα και θερμοκρασία του δέρματος, αισθητικότητα και κινητικότητα των δακτύλων.
Σταθεροποιούμε το άκρο με τα χέρια και επιλέγουμε το κατάλληλο μέσο ακινητοποίησης για τη συγκεκριμένη κάκωση.
Αποφεύγουμε τις περιττές μετακινήσεις, τους βίαιους χειρισμούς και τις επανειλημμένες προσπάθειες διόρθωσης της στροφής.
Επανελέγχουμε την κυκλοφορία και την αισθητικότητα μετά την ακινητοποίηση και κατά τη διακομιδή.
Τι γίνεται όταν υπάρχει σημαντική παραμόρφωση με διαταραχή της αιμάτωσης;
Ένα άκρο που είναι ψυχρό, ωχρό ή χωρίς ψηλαφητό σφυγμό αποτελεί επείγουσα κατάσταση. Η ενδεχόμενη ευθυγράμμισή του πρέπει να πραγματοποιείται από εκπαιδευμένο προσωπικό, σύμφωνα με το ισχύον πρωτόκολλο και χωρίς βίαιους χειρισμούς.
Δεν αντιμετωπίζονται όλα τα παρεκτοπισμένα κατάγματα με τον ίδιο τρόπο. Η αντιμετώπιση εξαρτάται από την κάκωση, τη νευραγγειακή κατάσταση και τις δεξιότητες και αρμοδιότητες της ομάδας.
Στην προνοσοκομειακή φροντίδα, ακινητοποίηση δεν σημαίνει απλώς τοποθέτηση ενός νάρθηκα. Σημαίνει αξιολόγηση, απόφαση, προστασία και επανεκτίμηση.
Είναι η ομάδα σου εκπαιδευμένη να αναγνωρίζει πότε χρειάζεται ακινητοποίηση στη θέση που βρέθηκε το άκρο και πότε μια παραμόρφωση απαιτεί ειδική παρέμβαση;
Η τεχνική έχει σημασία. Η κλινική κρίση επίσης.
Πηγή: TRAUMATISMOS DE MIEMBROS INFERIORES CON ROTACIÓN Y DESPLAZAMIENTO
Παναγιώτης Σπανός
ΔΙΑΣΩΣΤΕΣ ΡΟΔΟΥ
