Μέσα σε παγωμένο νερό μέχρι το στήθος, με τη βροχή να πέφτει μανιασμένα, κρατώντας το κεφάλι ενός ανθρώπου πάνω από την επιφάνεια μέχρι να καταφέρει να τον προσεγγίσει η Πυροσβεστική και η ομάδα διάσωσης.
Όμως είμαι απλώς ένας οδηγός ασθενοφόρου.
Σε ένα τροχαίο, μπαίνοντας έρποντας μέσα σε ένα διαλυμένο όχημα για να αναλάβεις τη σταθεροποίηση της αυχενικής μοίρας μιας εγκλωβισμένης μητέρας, ενώ ο γιος της κείτεται νεκρός δίπλα της. Κάνοντας ό,τι είναι δυνατόν για να την κρατήσεις ήρεμη, όσο συνεχίζεται η επιχείρηση απεγκλωβισμού.
Όμως είμαι απλώς ένας οδηγός ασθενοφόρου.
Στέκεσαι δίπλα σε μια γυναίκα 89 ετών, καθώς παρακολουθεί εσένα και τον συνάδελφό σου να αγωνίζεστε για να σώσετε τον σύζυγο με τον οποίο μοιράστηκε 64 χρόνια ζωής.
Όμως είμαι απλώς ένας οδηγός ασθενοφόρου.
Κάνεις ΚΑΡΠΑ σε έναν νέο άνθρωπο για τον οποίο η ζωή είχε γίνει πια αβάσταχτη. Τριάντα λεπτά θωρακικών συμπιέσεων. Ο πόνος στην πλάτη και στα χέρια σου ουρλιάζει να σταματήσεις. Μια οικογένεια ουρλιάζει να τον σώσεις. Κι εσύ συνεχίζεις.
Όμως είμαι απλώς ένας οδηγός ασθενοφόρου.
Στέκεσαι στη μέση ενός δρόμου τα μεσάνυχτα, σε μια άγνωστη περιοχή της πόλης, προσπαθώντας να σώσεις έναν 19χρονο που έχει δεχθεί επίθεση με μαχαίρι ή έχει πυροβοληθεί.
Όμως είμαι απλώς ένας οδηγός ασθενοφόρου.
Σε στέλνουν, αφήνοντας πίσω ένα γεύμα που μόλις ετοίμασες, σε ένα σπίτι χωρίς αριθμό, χωρίς αναμμένο φως στην είσοδο και χωρίς κανέναν έξω να σε καθοδηγήσει…
Μόνο και μόνο για να σου πουν ότι άργησες πολύ, πριν ανακαλύψεις ότι ο ασθενής είχε φύγει πριν από δέκα λεπτά.
Έτσι ζητάς συγγνώμη, χαμογελάς και αποχωρείς.
Γιατί, απ’ ό,τι φαίνεται…
Είμαι απλώς ένας οδηγός ασθενοφόρου.
Ο θάνατος γίνεται μέρος της δουλειάς.
Το ίδιο και οι κλοτσιές.
Οι γροθιές.
Τα φτυσίματα.
Οι προσβολές.
Τα αίματα.
Οι εμετοί.
Οι άγρυπνες νύχτες.
Μπορείς να κοιτάξεις στα μάτια ένα παιδί που πέθανε στις επτά το πρωί και, λίγες ώρες αργότερα, να περάσεις την πόρτα του σπιτιού σου και να κρατήσεις το δικό σου παιδί λίγο πιο σφιχτά.
Δεν θα μάθει ποτέ το γιατί.
Έχω περάσει εκατοντάδες ώρες σε αίθουσες διδασκαλίας.
Έχω αποκτήσει χρόνια πρακτικής εμπειρίας.
Έχω αναμετρηθεί με τον θάνατο και μερικές φορές νίκησα.
Μερικές φορές έχασα.
Έχω βοηθήσει ανθρώπους που δεν είχαν πού να πάνε.
Έχω χάσει γενέθλια, διακοπές και οικογενειακές στιγμές.
Έχω φάει κρύα γεύματα — όταν κατάφερα να φάω.
Έχω εργαστεί εξαντλημένος.
Έχω θέσει τον εαυτό μου σε κίνδυνο για ανθρώπους που δεν γνώριζα καν.
Και όλα αυτά επειδή…
Είμαι απλώς ένας οδηγός ασθενοφόρου.
Μόνο που δεν είμαι.
Είμαι μέρος του μηχανισμού επείγουσας ανταπόκρισης.
Έχω εκπαιδευτεί να λειτουργώ υπό πίεση.
Μου εμπιστεύονται ανθρώπινες ζωές.
Είμαι υπεύθυνος να περάσω με ασφάλεια τον συνάδελφό μου και τον ασθενή μέσα από την κυκλοφορία, όταν κάθε δευτερόλεπτο μετρά.
Οδηγώ μέσα σε μποτιλιαρισμένους δρόμους, ενώ οι άλλοι αγνοούν τους μπλε φάρους και ο συνάδελφός μου εργάζεται στην καμπίνα του ασθενούς, προσπαθώντας να κρατήσει έναν άνθρωπο ζωντανό.
Και ο συνάδελφός μου με εμπιστεύεται.
Εμπιστεύεται ότι θα τους πάω εκεί.
Εμπιστεύεται ότι θα τους φέρω πίσω.
Οπότε, ναι…
Είμαι οδηγός ασθενοφόρου.
Αλλά αυτή η δουλειά είναι πολύ, μα πολύ περισσότερα από το να οδηγείς απλώς ένα ασθενοφόρο. 🚑💙
Σεβαστείτε το πλήρωμα.
Σεβαστείτε τους μπλε φάρους.
Σεβαστείτε τη δουλειά.
Πηγή: A Serious Post For A Change… But One Worth Reading
Παναγιώτης Σπανός
ΔΙΑΣΩΣΤΕΣ ΡΟΔΟΥ
