Καθημερινά, τα πληρώματα του ΕΚΑΒ καλούνται να διαχειριστούν σύνθετα περιστατικά υπό πίεση χρόνου, με αυξημένο φόρτο κλήσεων, επιχειρησιακές απαιτήσεις και συνεχή προσδοκία για «γρήγορη διακομιδή».
Το ερώτημα όμως παραμένει:
Είναι πάντα η ταχύτητα το ίδιο με την ποιότητα;
Ένα Συχνό Σενάριο
Διασώστης αντιμετωπίζει περιστατικό πιθανής αυξημένης βαρύτητας.
Απόσταση από ΤΕΠ: 10–12 λεπτά.
Η σκέψη: «Πάμε γρήγορα στο νοσοκομείο – εκεί είναι ανώτερο επίπεδο φροντίδας».
Ναι, το νοσοκομείο είναι ανώτερο επίπεδο φροντίδας.
Αλλά αυτό δεν αναιρεί τον ρόλο του προνοσοκομειακού σταδίου.
Η ερώτηση είναι απλή:
Γιατί να μη διαθέσουμε 3–5 λεπτά για σωστή, οργανωμένη παρέμβαση πριν τη μετακίνηση;
Η φράση «πάμε για ανώτερο επίπεδο φροντίδας» συχνά λειτουργεί ως άλλοθι.
Το ζητούμενο δεν είναι μόνο το ανώτερο επίπεδο φροντίδας.
Είναι το ανώτερη ποιότητα φροντίδας.
Χρόνος Επαφής = Ποιότητα Φροντίδας
Ο χρόνος που περνάμε με τον ασθενή:
-
Αυξάνει την ακρίβεια της διάγνωσης
-
Επιτρέπει να αναδειχθούν επιπλέον πληροφορίες
-
Χτίζει εμπιστοσύνη
-
Μειώνει τα λάθη
Στην ελληνική πραγματικότητα, η πίεση για «να αδειάσει το ασθενοφόρο για την επόμενη κλήση» είναι υπαρκτή. Όμως η βιασύνη μπορεί να οδηγήσει σε:
-
Παραλείψεις
-
Ελλιπή εκτίμηση
-
Τεχνικά σφάλματα
-
Αυξημένο ρίσκο
Μεταφορά Ασθενών: Κίνδυνος και Ευθύνη
Ένα άλλο κρίσιμο ζήτημα είναι η διακίνηση ασθενών.
Η χρήση π.χ. σεντονιών για μεταφορά, όταν υπάρχουν διαθέσιμα κατάλληλα μέσα (φορεία, σανίδες, διασωστικά υλικά), αποτελεί:
-
Κίνδυνο για τον ασθενή
-
Κίνδυνο για το προσωπικό
-
Νομική έκθεση
-
Πηγή μυοσκελετικών κακώσεων
Το «έτσι το κάναμε πάντα» δεν αποτελεί επιχείρημα το 2026.
Η σωρευτική επιβάρυνση στη σπονδυλική στήλη από κακές πρακτικές μεταφοράς μπορεί να οδηγήσει σε χρόνια προβλήματα και πρόωρη επαγγελματική εξουθένωση.
Πρωτόκολλα Χρόνου και Κλινική Σκέψη
Σωστά υπάρχουν χρονικά πλαίσια σε:
-
Αγγειακά εγκεφαλικά
-
STEMI
-
Πολυτραύμα
Αλλά ακόμη και σε αυτά τα περιστατικά, το ζητούμενο δεν είναι απλώς η ταχύτητα μεταφοράς — είναι η βέλτιστη προνοσοκομειακή διαχείριση πριν τη μεταφορά.
Το ίδιο ισχύει για:
-
Σήψη
-
Οξύ κοιλιακό άλγος
-
Θωρακικό άλγος μη STEMI
-
Τραυματισμούς χαμηλής αρχικά βαρύτητας
Η «εγωκεντρική» ή μηχανική αντιμετώπιση αυξάνει τον κίνδυνο λανθασμένης κατεύθυνσης φροντίδας.
Κίνδυνος, Ευθύνη και Αντίδραση
Συχνά αλλάζουμε πρακτικές μόνο μετά από συμβάν.
Αυτό είναι αντιδραστικό και όχι προληπτικό.
Η σωστή προσέγγιση είναι:
-
Τακτική αξιολόγηση κάθε περιστατικού
-
Κλινική σκέψη πριν από κάθε μετακίνηση
-
Αξιολόγηση σκηνής και ασφάλειας χωρίς βιασύνη
-
Συνειδητή επιβράδυνση όταν απαιτείται
Η επιπλέον προσοχή συχνά αποκαλύπτει πληροφορίες που διαφορετικά θα χάνονταν.
Η Ταχύτητα Δεν Είναι Πάντα Επαγγελματισμός
Αν ασθενής ή συγγενής πει:
-
«Σήμερα ήσασταν πιο ήρεμοι»
-
«Μας εξηγήσατε καλύτερα»
-
«Ήταν καλύτερη εμπειρία»
τότε πρέπει να εξετάσουμε:
-
Τον ρυθμό μας
-
Τον τρόπο ομιλίας
-
Τη στάση μας
-
Τη συνολική παρουσία μας
Χτίζοντας Καλύτερους Κλινικούς – Καλύτερες Ομάδες
Η τακτική, η πειθαρχία και η κλινική πληρότητα είναι στοιχεία ώριμου συστήματος.
Για το ΕΚΑΒ, αυτό σημαίνει:
-
Εκπαίδευση στη διαχείριση χρόνου και προτεραιοτήτων
-
Καλλιέργεια κουλτούρας ποιότητας και όχι μόνο ταχύτητας
-
Ηγεσία που ενθαρρύνει σωστή φροντίδα, όχι απλώς γρήγορη αποδέσμευση
-
Δύσκολες συζητήσεις για αλλαγή παλαιών πρακτικών
Η επιτυχία δεν είναι να φτάσουμε πρώτοι στο νοσοκομείο.
Η επιτυχία είναι να φτάσουμε σωστά προετοιμασμένοι, με τον ασθενή σταθεροποιημένο και με πλήρη κλινική εικόνα.
Συμπέρασμα
Η βιασύνη δεν είναι στρατηγική.
Η προνοσοκομειακή φροντίδα δεν είναι απλή μεταφορά. Είναι ενεργή, κλινικά ουσιαστική παρέμβαση.
Αν θέλουμε να εξελιχθεί το ΕΚΑΒ:
-
Πρέπει να δώσουμε αξία στον χρόνο επαφής.
-
Να επενδύσουμε στην ποιότητα.
-
Να προστατεύσουμε ασθενείς και προσωπικό.
-
Να σταματήσουμε να συγχέουμε την ταχύτητα με την αποτελεσματικότητα.
Μερικές φορές, το πιο επαγγελματικό πράγμα που μπορείς να κάνεις…
είναι να επιβραδύνεις.
Βιβλιογραφία: Why Are We in Such a Hurry?
Παναγιώτης Σπανός
ΔΙΑΣΩΣΤΕΣ ΡΟΔΟΥ
