Ιστορικό
Αποτελεί κοινή πρακτική στο τραύμα η τοποθέτηση των ασθενών σε αυχενικά κολάρα και σε μακριές σανίδες ακινητοποίησης (LSBs) για την επίτευξη σπονδυλικής ακινητοποίησης. Οι σανίδες χρησιμοποιούνται για να βοηθήσουν στην πρόληψη της κίνησης της σπονδυλικής στήλης και να διευκολύνουν τον απεγκλωβισμό των ασθενών. Τα αυχενικά κολάρα (C-Collars) χρησιμοποιούνται για την πρόληψη της κίνησης της αυχενικής μοίρας και συχνά συνδυάζονται με πλευρικά μπλοκ κεφαλής και ιμάντες. Η θεωρία πίσω από αυτό είναι ότι η ακινητοποίηση προλαμβάνει δευτερογενή βλάβη του νωτιαίου μυελού κατά τον απεγκλωβισμό, τη μεταφορά και την αξιολόγηση των τραυματιών, ελαχιστοποιώντας την κίνηση. Οι περισσότερες από αυτές τις πληροφορίες έχουν μεταφερθεί από ιστορικές διδασκαλίες, όπως τα σεμινάρια Advanced Trauma Life Support (ATLS), και όχι από επιστημονική έρευνα. Μέχρι σήμερα δεν υπάρχουν αποδείξεις υψηλής ποιότητας ότι η χρήση σπονδυλικής ακινητοποίησης βελτιώνει την έκβαση των ασθενών. Σε αυτή την ανάρτηση, θα ανασκοπήσουμε τα τεκμήρια που σχετίζονται με τη σπονδυλική ακινητοποίηση σε τραυματίες.
Μελέτη #1: Η Σπονδυλική Ακινητοποίηση ΔΕΝ βοηθά στην ακινητοποίηση της Αυχενικής Μοίρας [5]
Τι έκαναν:
-
Τυχαιοποιημένη, ελεγχόμενη μελέτη διασταύρωσης (crossover trial) σε υγιείς εθελοντές που χωρίστηκαν είτε σε σανίδα ακινητοποίησης (LSB) είτε σε στρώμα φορείου.
-
Όλοι οι συμμετέχοντες έφεραν σκληρό αυχενικό κολάρο και σταθεροποιήθηκαν στη συσκευή (συμπεριλαμβανομένων των μπλοκ κεφαλής).
-
Οι ασθενείς οδηγήθηκαν σε μια διαδρομή με ταχύτητα <20mph (32 χλμ/ώρα) με λέιζερ στερεωμένα σε ικρίωμα για τη μέτρηση της πλευρικής κίνησης σε κεφάλι, θώρακα και ισχία.
Αποτελέσματα:
-
Πλευρική κίνηση στο κεφάλι: Σανίδα (LSB): 0.97 +/- 0.7cm | Στρώμα φορείου: 0.46 +/- 0.4cm
-
Πλευρική κίνηση στον θώρακα: Σανίδα (LSB): 2.22 +/- 1.4cm | Στρώμα φορείου: 1.22 +/- 0.9cm
-
Πλευρική κίνηση στα ισχία: Σανίδα (LSB): 1.88 +/- 1.2cm | Στρώμα φορείου: 1.20 +/- 0.9cm
Συμπέρασμα Κλινικής Πρακτικής: Αυτή η μελέτη επιβεβαιώνει ότι η ακινητοποίηση με σανίδα δεν περιορίζει την πλευρική κίνηση. Μάλιστα, το στρώμα του φορείου μείωσε σημαντικά την πλευρική κίνηση κατά τη μεταφορά.
Μελέτη #2: Η Σπονδυλική Ακινητοποίηση ΔΕΝ μειώνει τα ποσοστά Κάκωσης του Νωτιαίου Μυελού [6]
Τι έκαναν:
-
Αναδρομική ανασκόπηση 5 ετών σε δύο νοσοκομεία (ένα στη Μαλαισία και ένα στο Νέο Μεξικό των ΗΠΑ) για ασθενείς με κακώσεις σπονδυλικής στήλης.
-
Στη Μαλαισία κανένας ασθενής (0/120) δεν είχε σπονδυλική ακινητοποίηση προνοσοκομειακά. Στο Νέο Μεξικό, όλοι οι ασθενείς (334/334) είχαν ακινητοποιηθεί.
Αποτελέσματα:
-
Νευρολογική βλάβη με αναπηρία: Νοσοκομείο ΗΠΑ: 21% | Νοσοκομείο Μαλαισίας: 11%.
-
Παρατηρήθηκε λιγότερη νευρολογική αναπηρία στους μη ακινητοποιημένους ασθενείς της Μαλαισίας.
Συμπέρασμα Κλινικής Πρακτικής: Η οξεία σπονδυλική ακινητοποίηση ενδέχεται να μην προσφέρει κανένα όφελος στην πρόληψη της νευρολογικής επιδείνωσης από ασταθή κατάγματα.
Μελέτη #3: Η Σπονδυλική Ακινητοποίηση αυξάνει τη δυσκολία στη Διαχείριση του Αεραγωγού [7]
Τι έκαναν:
-
Μελέτη σε 70 υγιείς ενήλικες που διασωληνώθηκαν με τη χρήση Airtraq (οπτικό βιντεολαρυγγοσκόπιο μίας χρήσης), με και χωρίς σκληρό αυχενικό κολάρο.
Αποτελέσματα:
-
Η εισαγωγή του Airtraq ήταν πιο δύσκολη με το αυχενικό κολάρο.
-
Τραύμα αεραγωγού: Με κολάρο: 7.6% | Χωρίς κολάρο: 1.5%.
-
Αποτυχία διασωλήνωσης: Με κολάρο: 3% | Χωρίς κολάρο: 0%.
Συμπέρασμα Κλινικής Πρακτικής: Η διασωλήνωση είναι πιο δύσκολη, χρονοβόρα και απαιτεί περισσότερους χειρισμούς όταν εφαρμόζεται αυχενικό κολάρο.
Μελέτη #4: Η Σπονδυλική Ακινητοποίηση μπορεί να προκαλέσει Έλκη από Πίεση (Κατακλίσεις) [1]
Τι έκαναν:
Συστηματική ανασκόπηση μελετών για την ανάπτυξη ελκών από πίεση λόγω ακινητοποίησης.
Αποτελέσματα:
-
Η επίπτωση των ελκών που σχετίζονται με το κολάρο κυμάνθηκε από 6.8% έως 38%.
-
Παράγοντες κινδύνου: Η υψηλή πίεση, ο πόνος από τις συσκευές και ο χρόνος παραμονής στη συσκευή.
Συμπέρασμα Κλινικής Πρακτικής: Οι σανίδες απεγκλωβισμού πρέπει να αφαιρούνται το συντομότερο δυνατό. Ο χρόνος παραμονής σε σκληρά κολάρα πρέπει επίσης να ελαχιστοποιείται.
Μελέτη #5: Η Σπονδυλική Ακινητοποίηση αλλοιώνει τη Φυσική Εξέταση [2]
Τι έκαναν:
20 υγιείς εθελοντές ακινητοποιήθηκαν πλήρως για μία ώρα σε ξύλινη σανίδα.
Αποτελέσματα:
-
Στα 0 λεπτά: 0/20 είχαν πόνο.
-
Στα 60 λεπτά: 5/20 εμφάνισαν ευαισθησία στην ψηλάφηση της σπονδυλικής στήλης και 18/20 ανέφεραν αυξημένη δυσφορία.
Συμπέρασμα Κλινικής Πρακτικής: Η παρατεταμένη ακινητοποίηση προκαλεί ψευδώς θετική εξέταση για ευαισθησία στη σπονδυλική στήλη, οδηγώντας σε αχρείαστες και δαπανηρές ακτινολογικές εξετάσεις.
Μελέτη #6: Η Σπονδυλική Ακινητοποίηση επιδεινώνει την Αναπνευστική Λειτουργία [3]
Τι έκαναν:
Μελέτη σε 39 εθελοντές (παιδιά, ενήλικες, ηλικιωμένους) με σπιρομέτρηση σε βασική κατάσταση και υπό ακινητοποίηση.
Αποτελέσματα:
Παρατηρήθηκε μείωση κατά 17% κατά μέσο όρο στις δοκιμασίες αναπνευστικής λειτουργίας (FVC, FEV1) κατά την πλήρη ακινητοποίηση.
Συμπέρασμα Κλινικής Πρακτικής: Η ακινητοποίηση προκαλεί σημαντικό αναπνευστικό περιορισμό, ιδιαίτερα κρίσιμο για τραυματίες με προϋπάρχοντα προβλήματα ή θωρακικό τραύμα.
Μελέτη #7: Η Σπονδυλική Ακινητοποίηση αυξάνει την Ενδοκράνια Πίεση [4]
Τι έκαναν:
Μελέτη σε 10 ασθενείς με κρανιοεγκεφαλική κάκωση (GCS ≤9) και μέτρηση της ενδοκράνιας πίεσης (ICP) πριν και μετά την εφαρμογή αυχενικού κολάρου.
Αποτελέσματα:
Η μέση τιμή της ICP αυξήθηκε κατά 4.4 mmHg μετά την εφαρμογή του κολάρου, πιθανότατα λόγω παρεμπόδισης της φλεβικής παροχέτευσης.
Κοινή Θέση (Position Statement) NAEMSP και ACS-COT [8]
-
Το όφελος των σανίδων ακινητοποίησης είναι σε μεγάλο βαθμό αναπόδεικτο.
-
Μπορεί να προκαλέσουν πόνο, διέγερση, αναπνευστική δυσχέρεια και έλκη από πίεση.
-
Η χρήση τους πρέπει να είναι συνετή.
Η “ΚΑΤΩ ΓΡΑΜΜΗ” (THE BOTTOM LINE):
-
Δεν υπάρχουν τεκμήρια υψηλού επιπέδου ότι η προνοσοκομειακή σπονδυλική ακινητοποίηση βελτιώνει την έκβαση των ασθενών.
-
Η σπονδυλική ακινητοποίηση ΔΕΝ ακινητοποιεί πλήρως την αυχενική μοίρα.
-
ΔΕΝ μειώνει τα ποσοστά κάκωσης του νωτιαίου μυελού.
-
Δυσκολεύει τη διαχείριση του αεραγωγού.
-
Προκαλεί έλκη από πίεση και πόνο.
-
Αλλοιώνει τη φυσική εξέταση (προκαλεί ιατρογενή πόνο).
-
Επιδεινώνει την αναπνευστική λειτουργία και αυξάνει την ενδοκράνια πίεση.
-
Δεν υπάρχει όφελος από την ακινητοποίηση ασθενών που έχουν πλήρη συνείδηση, χωρίς νευρολογικά ελλείμματα.
-
Τα πρωτόκολλα επιλεκτικής σπονδυλικής ακινητοποίησης βοηθούν στην αποφυγή άσκοπης χρήσης αυτών των μέσων.
Βιβλιογραφικές Αναφορές
- Ham W et al. Pressure Ulcers From Spinal Immobilization in Trauma Patients: A Systematic Review. J Trauma Acute Care Surg 2014; 76(4): 1131 – 41. PMID: 24662882
- March J et al. Changes In Physical Examination Caused by Use of Spinal Immobilization. Prehosp Emerg Care 2002; 6(4): 421 – 4. PMID: 12385610
- Totten VY et al. Respiratory Effects of Spinal Immobilization. Prehosp Emerg Care 1999; 3(4): 347 – 52. PMID: 10534038
- Mobbs RJ et al. Effect of Cervical Hard Collar on Intracranial Pressure After Head Injury. ANZ J Surg 2002; 72(6): 389 – 91. PMID: 12121154
- Wampler DA et al. The Long Spine Board Does not Reduce Lateral Motion During Transport – A Randomized Healthy volunteer Crossover Trial. Am J Emerg Med 2016; 34(4): 717 – 21. PMID: 26827233
- Hauswald M et al. Out-of-Hospital Spinal Immobilization: Its Effect on Neurologic Injury. Academic Emergency Medicine 1998; 5(3): 214 – 219. PMID: 9523928
- Durga P et al. Effect of Rigid Cervical Collar on Tracheal Intubation Using Airtraq. Indian J Anaesth 2014; 58(4): 416 – 422. PMCID: PMC4155286
- White CC et al. EMS Spinal Precautions and the Use of the Long Backboard – Resource Document to the Position Statement of the National Association of EMS Physicians and the American College of Surgeons Committee on Trauma. Prehosp Emerg Care 2014; 18(2): 306 – 14. PMID: 24559236
Συγγραφέας: Salim Rezaie
Πηγή: Spinal Immobilization in Trauma Patients
Παναγιώτης Σπανός
ΔΙΑΣΩΣΤΕΣ ΡΟΔΟΥ
