Η Μετάβαση από την «Ακινητοποίηση» στον «Περιορισμό της Κίνησης»
Για δεκαετίες, η χρήση της σανίδας ακινητοποίησης και του αυχενικού κολάρου αποτελούσε την καθολική πρακτική για κάθε τραυματία με υποψία κάκωσης στη σπονδυλική στήλη. Ωστόσο, σύγχρονα επιστημονικά δεδομένα έχουν αποδείξει ότι η σανίδα μπορεί να προκαλέσει σημαντικές βλάβες, όπως νέκρωση ιστών (κατακλίσεις), έντονο πόνο, περιορισμό της αναπνοής και αυξημένη έκθεση σε ακτινοβολία λόγω περιττών εξετάσεων.
Ως αποτέλεσμα, οι διεθνείς κατευθυντήριες οδηγίες προκρίνουν πλέον τον Περιορισμό της Κίνησης της Σπονδυλικής Στήλης (SMR) αντί για την πλήρη ακινητοποίηση, τονίζοντας ότι η σανίδα ακινητοποίησης δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ως θεραπευτικό ή προληπτικό μέτρο.
Τα Αποτελέσματα της Μελέτης στην Αριζόνα
Μια εκτενής αναδρομική μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Western Journal of Emergency Medicine εξέτασε την εφαρμογή των νέων πρωτοκόλλων SMR σε 52 υπηρεσίες επειγόντων (EMS). Η έρευνα επικεντρώθηκε στην πιο ευάλωτη ομάδα: ασθενείς που διαγνώστηκαν τελικά στο νοσοκομείο με κάκωση νωτιαίου μυελού (SCI).
Τα κυριότερα ευρήματα περιλαμβάνουν:
-
Μείωση 70% στη χρήση σανίδας: Μετά την εφαρμογή του νέου πρωτοκόλλου, οι πιθανότητες χρήσης της σανίδας ακινητοποίησης μειώθηκαν κατά 70%.
-
Ποσοστά χρήσης: Η χρήση της σανίδας έπεσε από το 81% (πριν το πρωτόκολλο) στο 56% (μετά το πρωτόκολλο) σε ασθενείς με επιβεβαιωμένη κάκωση.
-
Το αυχενικό κολάρο παραμένει: Η χρήση του κολάρου δεν παρουσίασε σημαντική αλλαγή, καθώς τα πρωτόκολλα συνεχίζουν να το απαιτούν για ασθενείς υψηλού κινδύνου.
Γιατί συνεχίζεται η χρήση της σανίδας ακινητοποίησης;
Παρά τις οδηγίες για ελαχιστοποίηση της χρήσης της, η σανίδα συνεχίζει να χρησιμοποιείται σε ορισμένες περιπτώσεις. Οι ερευνητές εντόπισαν τους κύριους λόγους:
-
Πρακτικοί Λόγοι (Αρχική Τοποθέτηση):
-
Ευκολία ανύψωσης: Στο 63% των περιπτώσεων, η σανίδα χρησιμοποιήθηκε για να σηκωθεί ο ασθενής από το έδαφος και να μεταφερθεί στο φορείο.
-
Απεγκλωβισμός: Στο 16% των περιπτώσεων ήταν απαραίτητη για την απομάκρυνση του τραυματία από δύσβατα σημεία.
-
-
Λόγοι Μη Απομάκρυνσης κατά τη Μεταφορά:
-
Υψηλή υποψία κάκωσης: Στο 53% των περιπτώσεων, το προσωπικό επέλεξε να μην αφαιρέσει τη σανίδα λόγω ανησυχητικών νευρολογικών ευρημάτων, παρά το γεγονός ότι το πρωτόκολλο ενθαρρύνει την αφαίρεσή της πριν τη μεταφορά.
-
Κρίσιμη κατάσταση: Σε ασθενείς που ήταν διασωληνωμένοι ή σε κρίσιμη κατάσταση, η αφαίρεση της σανίδας δεν αποτελούσε προτεραιότητα.
-
Συμπέρασμα: Η ανάγκη για συνεχή εκπαίδευση
Η μελέτη καταλήγει στο ότι τα πρωτόκολλα SMR είναι αποτελεσματικά στη μείωση της χρήσης της σανίδας ακινητοποίησης, γεγονός που περιορίζει τις δευτερογενείς επιπλοκές για τους ασθενείς.
Ωστόσο, υπάρχει ακόμα περιθώριο βελτίωσης. Η εκπαίδευση των διασωστών πρέπει να εστιάσει στο ότι η σανίδα είναι εργαλείο μετακίνησης και όχι θεραπευτικό μέσο. Η ιδανική πρακτική είναι η χρήση της σανίδας για την ανύψωση του ασθενούς και η άμεση αφαίρεσή της μόλις αυτός τοποθετηθεί με ασφάλεια στο φορείο του ασθενοφόρου.
Πηγή: Western Journal of Emergency Medicine, 2024;25(5):793-799.
Section Editor: Scott Goldstein, DO
Submission history: Submitted June 2, 2023; Revision received April 9, 2024; Accepted May 16, 2024
Electronically published August 27, 2024
Η Χρήση της Σανίδας Ακινητοποίησης: Πότε το «Χρυσό Πρότυπο» Γίνεται Επικίνδυνο;
Η Χρήση της Σανίδας Ακινητοποίησης στα ΤΕΠ: Πρακτική Διαχείρισης ή Πηγή Κινδύνων;
Νέα Μελέτη: Εντυπωσιακή Μείωση στη Χρήση της Σανίδας Ακινητοποίησης – Παραμένει όμως η Ανάγκη για Εκπαίδευση
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΣΠΑΝΟΣ
ΔΙΑΣΩΣΤΕΣ ΡΟΔΟΥ
