Της Bryce Patton, BA, NRP
Δεν είχα ποτέ σχεδιάσει να εργαστώ στην Προνοσοκομειακή Επείγουσα Φροντίδα (EMS).
Το αρχικό μου σχέδιο ήταν να ακολουθήσω στρατιωτική καριέρα και, αργότερα, να σπουδάσω Ιατρική. Όμως η ζωή είχε άλλα σχέδια για μένα.
Έγινα αιμολήπτρια και ξεκίνησα σπουδές Νοσηλευτικής, πιστεύοντας ότι κάποια στιγμή θα κατέληγα να εργάζομαι στην αντιμετώπιση τραύματος, στην εντατική θεραπεία ή στην επείγουσα νοσηλευτική.
Όμως η Νοσηλευτική δεν με κέρδισε ποτέ πραγματικά.
Ώσπου μια μέρα, μια διασώστρια επιπέδου paramedic μπήκε στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών όπου εργαζόμουν, μεταφέροντας έναν ασθενή σε καρδιακή ανακοπή, και άλλαξε εντελώς την πορεία της ζωής μου.
Στην αίθουσα αναζωογόνησης επικρατούσε χάος. Όλοι κινούνταν, μιλούσαν και προσπαθούσαν να κάνουν κάτι ταυτόχρονα.
Και μέσα σε όλη αυτή την αναστάτωση βρισκόταν εκείνη η διασώστρια.
Ήταν σιωπηλή. Ήταν ήρεμη. Και ενέπνεε σεβασμό.
Δεν χρειάστηκε να φωνάξει για να ακουστεί πάνω από τους υπόλοιπους. Παρέμεινε ψύχραιμη και σίγουρη για τον εαυτό της, μέχρι που η αίθουσα ηρέμησε αρκετά ώστε να μπορέσουν όλοι να την ακούσουν.
Θυμάμαι ότι στεκόμουν εκεί και την κοιτούσα με απόλυτο θαυμασμό.
Ήθελα να γίνω ακριβώς σαν κι εκείνη.
Πήρα αίμα από τον ασθενή, το μετέφερα στο εργαστήριο, το επεξεργάστηκα και αμέσως μετά άρχισα να ψάχνω προγράμματα εκπαίδευσης για να γίνω EMT, δηλαδή Τεχνικός Επείγουσας Ιατρικής.
Αυτό ήταν. Είχα πάρει την απόφασή μου.
EMT: Ο ασθενής είναι κάτι περισσότερο από το περιστατικό του
Θα ήθελα πολύ να σας πω ότι την πρώτη φορά που ανέβηκα σε ασθενοφόρο μεταμορφώθηκα αμέσως σε εκείνη την ήρεμη, γεμάτη αυτοπεποίθηση επαγγελματία που είχα δει να μπαίνει στην αίθουσα αναζωογόνησης.
Καμία σχέση.
Ήμουν νευρική. Ήμουν ενθουσιασμένη. Μερικές φορές είχα μάλλον περισσότερη αυτοπεποίθηση απ’ όση δικαιολογούσαν οι γνώσεις και η εμπειρία μου.
Και πάνω απ’ όλα, έτρεμα στην ιδέα ότι θα έκανα κάποιο σοβαρό λάθος.
Μάλιστα, μέσα στους πρώτους μήνες της δουλειάς μου, τράκαρα ένα ασθενοφόρο.
Τόσο για τη μεγαλειώδη είσοδό μου στον κόσμο της επείγουσας προνοσοκομειακής φροντίδας!
Κι όμως, κάπου μέσα σε όλη αυτή την προσπάθεια να μάθω τη δουλειά, την ερωτεύτηκα ολοκληρωτικά.
Αγαπούσα το γεγονός ότι, όταν κάποιος άνθρωπος περνούσε μία από τις χειρότερες ημέρες της ζωής του, εγώ μπορούσα να είμαι ανάμεσα σε εκείνους που θα έφταναν για να τον βοηθήσουν.
Με τον καιρό, όμως, άλλαξε η αντίληψή μου για το τι πραγματικά σήμαινε αυτό.
Όταν είμαστε νέοι στον χώρο, είναι εύκολο να βλέπουμε τους ασθενείς μέσα από το πρίσμα της εκπαίδευσής μας.
Πόνος στο στήθος. Δύσπνοια. Διαταραχή επιπέδου συνείδησης. Πτώση. Καρδιακή ανακοπή.
Χρειαζόμαστε την κύρια αιτία κλήσης, τους αλγορίθμους και τη διαφορική διάγνωση, γιατί όλα αυτά μας βοηθούν να παίρνουμε αποφάσεις.
Κάποια στιγμή, όμως, σταμάτησα να βλέπω τους ανθρώπους ως το πρόβλημα υγείας για το οποίο μας κάλεσαν.
Άρχισα να τους βλέπω ως ανθρώπους που απλώς έτυχε εκείνη τη στιγμή να αντιμετωπίζουν ένα πρόβλημα υγείας.
Είχαν ιστορίες. Οικογένειες. Φόβους.
Είχαν ολόκληρες ζωές που υπήρχαν πριν τηλεφωνήσουν στο 911 και που, με λίγη τύχη, θα συνέχιζαν να υπάρχουν για πολύ καιρό αφού εγώ θα είχα φύγει.
Η δουλειά μου ως EMT μού δίδαξε ότι η καλή φροντίδα του ασθενούς ξεκινά από κάτι πολύ απλό.
Να θυμάσαι ότι πίσω από κάθε ιατρικό περιστατικό υπάρχει ένας άνθρωπος.
Ακούγεται αυτονόητο.
Δεν είναι πάντα.
Paramedic: Δεν χρειάζεται να τα ξέρεις όλα
Κατάλαβα αρκετά γρήγορα ότι δεν θα ήμουν ικανοποιημένη αν περιοριζόμουν για πάντα σε έναν υποστηρικτικό ρόλο.
Ήθελα περισσότερες γνώσεις. Περισσότερες ευθύνες. Ήθελα να είμαι εκείνη που θα έπαιρνε τις αποφάσεις.
Πάνω απ’ όλα, ήθελα να είμαι ο άνθρωπος που θα στεκόταν ανάμεσα στον ασθενή και στον θάνατο.
Και τότε έγινα paramedic στα μέσα του 2020.
Γιατί, προφανώς, έχω εξαιρετικό συγχρονισμό με τις παγκόσμιες καταστροφές.
Ολόκληρο το σύστημα υγείας προσπαθούσε να καταλάβει πώς θα λειτουργήσει μέσα σε μια πανδημία.
Υπήρχε φόβος, αβεβαιότητα, πληροφορίες που άλλαζαν συνεχώς και πάρα πολλά πράγματα που απλώς δεν γνωρίζαμε ακόμη.
Κι εγώ, μέσα σε όλο αυτό, προσπαθούσα να καταλάβω πώς να σταθώ στα πόδια μου ως ολοκαίνουργια paramedic.
Ήταν πραγματικά βάπτισμα του πυρός.
Δεν υπάρχει τίποτα που να μοιάζει με τη στιγμή που αποκτάς επιτέλους την επαγγελματική πιστοποίηση για την οποία πάλεψες τόσο πολύ και ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι όλοι γύρω σου περιμένουν από εσένα να δώσεις την απάντηση.
Μερικές φορές την είχα.
Μερικές φορές όχι.
Και μερικές φορές, στις πέντε τα ξημερώματα, κατά τη διάρκεια μιας καρδιακής ανακοπής, κατάφερνα να κόψω κατά λάθος τα καλώδια του τετραπολικού ΗΚΓ, την ώρα που προσπαθούσα να κόψω τα ρούχα του ασθενούς.
Η ταπεινότητα έρχεται με πολλούς τρόπους.
Η εμπειρία μου ως paramedic μού έμαθε ότι το να έχεις την ευθύνη μιας απόφασης δεν σημαίνει ότι πρέπει να γνωρίζεις όλες τις απαντήσεις.
Είναι απολύτως θεμιτό να επικοινωνήσεις με τον υπεύθυνο ιατρό για οδηγίες.
Είναι θεμιτό να ζητήσεις τη γνώμη ενός άλλου διασώστη.
Είναι θεμιτό να πεις:
«Δεν ξέρω».
Το να αναγνωρίζεις πότε χρειάζεσαι βοήθεια αποτελεί χαρακτηριστικό ενός καλού επαγγελματία υγείας. Δεν είναι απόδειξη ότι είσαι ανεπαρκής.
Αλλά η δουλειά αυτή μου δίδαξε και την άλλη πλευρά του ίδιου μαθήματος.
Μερικές φορές πρέπει να εμπιστευτείς αυτά που πραγματικά γνωρίζεις.
Κάποτε κληθήκαμε να αντιμετωπίσουμε μια γυναίκα που είχε γεννήσει πριν από δύο εβδομάδες και παρουσίαζε ενεργούς σπασμούς.
Είχε ιστορικό επιληψίας, επομένως η αρχική υπόθεση ότι επρόκειτο για επιληπτική κρίση ήταν κατανοητή.
Όμως κάτι δεν ταίριαζε.
Η αρτηριακή της πίεση ήταν εξαιρετικά υψηλή και οι σπασμοί συνεχίζονταν παρά την αρχική αντιμετώπιση.
Το γεγονός ότι βρισκόταν στη λοχεία, η σοβαρή υπέρταση και οι συνεχιζόμενοι σπασμοί με οδήγησαν στην υποψία ότι αντιμετωπίζαμε περιστατικό εκλαμψίας.
Έτσι, της χορήγησα θειικό μαγνήσιο.
Το συγκεκριμένο περιστατικό οδήγησε τελικά σε εσωτερική εκπαιδευτική παρουσίαση με τον ιατρικό διευθυντή μας και στην υιοθέτηση ενός νέου πρωτοκόλλου από τον οργανισμό μας.
Αυτό το περιστατικό έμεινε χαραγμένο στη μνήμη μου.
Όχι επειδή γνώριζα κάτι που κάποιος άλλος αγνοούσε.
Αλλά επειδή μου δίδαξε ότι δεν πρέπει να σταματάς να σκέφτεσαι μόνο και μόνο επειδή κάποιος άλλος έχει ήδη δώσει μια απάντηση.
Μερικές φορές χρειάζεται να ζητήσεις βοήθεια επειδή δεν γνωρίζεις.
Και μερικές φορές χρειάζεται να υψώσεις τη φωνή σου επειδή γνωρίζεις.
Και τα δύο απαιτούν ταπεινότητα.
Επαγγελματική εξουθένωση: Μερικές φορές, για να προχωρήσεις, πρέπει να απομακρυνθείς
Και τότε, αφού είχα αγαπήσει ολοκληρωτικά την προνοσοκομειακή επείγουσα φροντίδα, την εγκατέλειψα.
Δεν υπήρξε ένα συγκεκριμένο τραγικό περιστατικό ή μία απαίσια βάρδια που με οδήγησε σε αυτή την απόφαση.
Είχα περάσει τα πρώτα χρόνια της καριέρας μου ως paramedic μέσα σε μια πανδημία.
Παράλληλα, βρισκόμουν στη διαδικασία ενός διαζυγίου και αντιμετώπιζα περισσότερα προσωπικά προβλήματα απ’ όσα ήξερα πώς να διαχειριστώ.
Κάποια στιγμή, το βάρος της προσωπικής μου ζωής, τα συσσωρευμένα ψυχικά τραύματα από τη δουλειά και η νοοτροπία του «συνέχισε, ό,τι κι αν συμβαίνει» έγιναν υπερβολικά.
Η προνοσοκομειακή φροντίδα έχει μια παράξενη κουλτούρα απέναντι στους ανθρώπους που δυσκολεύονται.
Όλοι περνάμε δύσκολες στιγμές, σωστά;
Αλλά εμείς υποτίθεται ότι είμαστε εκείνοι που λύνουν τα προβλήματα των άλλων.
Πρέπει να ανταποκρινόμαστε. Να διαχειριζόμαστε το περιστατικό. Να κρατάμε τον έλεγχο.
Και μετά πρέπει να αφήνουμε όσα συμβαίνουν στη δουλειά στη δουλειά και όσα συμβαίνουν στο σπίτι στο σπίτι.
Λες και ο ανθρώπινος εγκέφαλος διαθέτει δύο ξεχωριστά συρτάρια αρχειοθέτησης.
Ο δικός μου, προφανώς, δεν διέθετε.
Κάποια στιγμή λύγισα κάτω από το βάρος όλων αυτών.
Και έφυγα.
Είχα αποκτήσει πτυχίο στην Εκπαίδευση και έγινα εκπαιδευτικός ειδικής αγωγής.
Για περίπου έναν χρόνο είχα το κανονικό ωράριο που πίστευα ότι θα έπρεπε να επιθυμώ.
Και όμως, δεν ένιωθα ολοκληρωμένη.
Όσο κι αν θα έπρεπε να εκτιμώ το γεγονός ότι δεν με ξυπνούσαν πια στις τρεις τα ξημερώματα για έναν πόνο στο δάχτυλο του ποδιού, μου έλειπε το ασθενοφόρο.
Μου έλειπε η φροντίδα των ασθενών.
Μου έλειπε η προνοσοκομειακή επείγουσα φροντίδα.
Όμως ο χρόνος που πέρασα στην εκπαίδευση δεν πήγε χαμένος.
Η ειδική αγωγή μού δίδαξε κάτι που αργότερα έγινε κεντρικό στοιχείο της προσέγγισής μου στην εκπαίδευση των διασωστών.
Δεν μαθαίνουν όλοι οι άνθρωποι με τον ίδιο τρόπο.
Διαφορετικοί μαθητές χρειάζονται διαφορετικές προσεγγίσεις, διαφορετικές εξηγήσεις και, μερικές φορές, έναν εντελώς διαφορετικό δρόμο για να φτάσουν στον ίδιο προορισμό.
Τελικά, η εκπαίδευση των διασωστών δεν διαφέρει και τόσο πολύ.
Μπορούμε να βάλουμε είκοσι εκπαιδευόμενους EMT στην ίδια αίθουσα, να τους δείξουμε την ίδια παρουσίαση PowerPoint, να τους κάνουμε την ίδια διάλεξη και να τους δώσουμε την ίδια εξέταση.
Αυτό, όμως, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι καταφέραμε να εκπαιδεύσουμε πραγματικά είκοσι ανθρώπους.
Δεν το συνειδητοποιούσα τότε, αλλά ο χρόνος που πέρασα μακριά από τα ασθενοφόρα μού δίδασκε πώς ήθελα να εκπαιδεύω όταν θα επέστρεφα.
Και τελικά επέστρεψα.
Κατά τη συνέντευξη για την επιστροφή μου στον χώρο, ήμουν απολύτως ξεκάθαρη σχετικά με το τι ήθελα.
Δεν ήθελα προαγωγή.
Δεν ήθελα πρόσθετες ευθύνες.
Δεν ήθελα κάποιον τίτλο.
Ήθελα απλώς να πηγαίνω στη δουλειά μου, να φροντίζω τους ασθενείς μου και να επιστρέφω στο σπίτι.
Φαίνεται όμως πως κανείς δεν είχε ενημερώσει τη μελλοντική διοίκησή μου για αυτό το σχέδιο.
Ο προϊστάμενός μου και ο επιχειρησιακός διευθυντής διέκριναν σε εμένα δυνατότητες που εγώ δεν ήμουν ακόμη έτοιμη να αναγνωρίσω.
Με ενθάρρυναν, με προκάλεσαν να εξελιχθώ και με ώθησαν προς ευκαιρίες από τις οποίες πιθανότατα μόνη μου θα είχα απομακρυνθεί.
Κοιτάζοντας πίσω, συνειδητοποιώ ότι η αποχώρησή μου από το EMS μού δίδαξε κάτι που δεν θα μπορούσα να μάθω αν είχα παραμείνει.
Το να αγαπάς το επάγγελμά σου δεν σημαίνει ότι πρέπει να θυσιάζεις τον εαυτό σου γι’ αυτό.
Και το να απομακρύνεσαι για ένα διάστημα δεν σημαίνει απαραίτητα ότι έχεις τελειώσει μαζί του.
Εκπαιδεύτρια πεδίου (FTO): Η διδασκαλία δεν είναι επίδειξη των γνώσεών σου
Όταν παρουσιάστηκε η ευκαιρία να γίνω Field Training Officer (FTO), δηλαδή υπεύθυνη εκπαίδευσης και αξιολόγησης διασωστών στο πεδίο, ήταν κάτι που πραγματικά επιθυμούσα.
Ήθελα να γίνω ο μέντορας που θα ήθελα να είχα εγώ όταν ήμουν μια ολοκαίνουργια EMT.
Μετά από ένα περιστατικό, η συζήτηση με τον εκπαιδευόμενο δεν ξεκινούσε με εμένα να του απαριθμώ όλα όσα είχε κάνει λάθος.
Τον ρωτούσα:
«Πώς πιστεύεις ότι πήγε το περιστατικό;»
«Τι πήγε καλά;»
«Τι δεν πήγε καλά;»
«Τι θα έκανες διαφορετικά την επόμενη φορά;»
Τα καλά, τα άσχημα και τα πραγματικά δύσκολα σημεία ήταν όλα ανοιχτά προς συζήτηση.
Η δουλειά μου δεν ήταν απλώς να αξιολογώ τους εκπαιδευόμενους.
Ήταν να τους βοηθήσω να μάθουν να αξιολογούν οι ίδιοι τον εαυτό τους.
Γιατί κάποια στιγμή εγώ δεν θα καθόμουν πια δίπλα τους στο ασθενοφόρο.
Οι άνθρωποι χρειάζονται χώρο για να πουν:
«Δεν ξέρω».
Χρειάζονται χώρο για να παραδεχτούν:
«Εδώ τα έκανα θάλασσα».
Η λογοδοσία είναι σημαντική.
Τα επαγγελματικά πρότυπα είναι σημαντικά.
Η ασφάλεια των ασθενών είναι απολύτως σημαντική.
Αλλά τίποτα από αυτά δεν απαιτεί τον εξευτελισμό ενός ανθρώπου.
Αν κάνουμε τους νέους διασώστες να φοβούνται να παραδεχτούν ότι δεν γνωρίζουν κάτι, δεν δημιουργούμε καλύτερους επαγγελματίες υγείας.
Τους μαθαίνουμε να κρύβουν τις αδυναμίες τους.
Και σε ένα επάγγελμα όπου οι κρυμμένες αδυναμίες μπορούν κάποια στιγμή να μετατραπούν σε προβλήματα ασφάλειας των ασθενών, αυτή δεν είναι η επαγγελματική κουλτούρα που θα έπρεπε να θέλουμε να δημιουργήσουμε.
Κλινική εκπαίδευση: Δεν αναζήτησα εγώ τον ρόλο. Εκείνος με βρήκε.
Δεν υπέβαλα αίτηση για να γίνω συντονίστρια κλινικής εκπαίδευσης.
Δεν αναζητούσα καν αυτή τη θέση.
Είχα προγραμματίσει μια συνάντηση με τον διευθύνοντα σύμβουλο της εταιρείας μας, επειδή ήθελα να συζητήσω κάτι που με απογοήτευε στον ρόλο μου ως εκπαιδεύτρια πεδίου.
Από εμάς αναμενόταν να εκπαιδεύουμε τους διασώστες μας, αλλά ήταν δύσκολο να το κάνουμε σωστά όταν δεν διαθέταμε σταθερά τον απαραίτητο εξοπλισμό.
Η συζήτηση κράτησε περίπου δέκα λεπτά.
Πέντε λεπτά μετά το τέλος της, χτύπησε το τηλέφωνό μου.
Ήταν ο διευθυντής κλινικών υπηρεσιών.
Μιλήσαμε για σχεδόν μία ώρα σχετικά με τις ανησυχίες μου για την ποιότητα και τη συνέπεια της εκπαίδευσης σε επίπεδο επιχειρησιακής μονάδας, για το τι χρειάζονταν οι διασώστες και για τα σημεία στα οποία πίστευα ότι μπορούσαμε να βελτιωθούμε.
Όταν έκλεισα το τηλέφωνο, είχα στα χέρια μου μια πρόταση εργασίας.
Δεν αναζήτησα εγώ αυτόν τον ρόλο.
Εκείνος με βρήκε.
Βρίσκομαι ακόμη τόσο νωρίς σε αυτό το νέο κεφάλαιο της καριέρας μου, ώστε δεν πρόκειται να προσποιηθώ ότι γνωρίζω ήδη όλα όσα πρόκειται να μου διδάξει.
Δεν τα γνωρίζω.
Αλλά ίσως αυτό να είναι και το πιο ταιριαστό.
Τη στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές, απέχω μόλις δύο εβδομάδες από το να αναλάβω ως επικεφαλής εκπαιδεύτρια σε μια σχολή EMT.
Υπήρξε μια εποχή που κάτι τέτοιο θα έμοιαζε με πολύ μακρινό όνειρο.
Τώρα είναι η πραγματικότητά μου.
Ξεκίνησα αυτή την καριέρα επειδή είδα μια διασώστρια να μπαίνει σε μια αίθουσα αναζωογόνησης όπου επικρατούσε χάος και σκέφτηκα:
«Θέλω να γίνω σαν κι εκείνη».
Ανέβηκα στο εργαστήριο, επεξεργάστηκα το αίμα του ασθενούς μου και αμέσως άρχισα να ψάχνω σχολές EMT.
Και τώρα ετοιμάζομαι να σταθώ μπροστά σε μια αίθουσα γεμάτη ανθρώπους που αναζητούν το δικό τους ξεκίνημα.
Δεν θεωρώ ότι η δουλειά μου περιορίζεται στο να τους βοηθήσω να περάσουν τις εξετάσεις πιστοποίησης του NREMT με την πρώτη προσπάθεια.
Φυσικά θέλω να πετύχουν.
Αλλά αν αυτό είναι το μοναδικό κριτήριο με το οποίο θα μετρήσουμε πόσο καλά έκανα τη δουλειά μου, τότε έχουμε θέσει τον πήχη υπερβολικά χαμηλά.
Αυτή είναι η πρώτη τους επαφή με την προνοσοκομειακή επείγουσα φροντίδα.
Όσα συμβούν μέσα σε εκείνη την αίθουσα μπορούν να διαμορφώσουν το είδος των επαγγελματιών υγείας που θα γίνουν.
Μπορούν να επηρεάσουν το πόσο άνετα θα αισθάνονται να παραδέχονται όσα δεν γνωρίζουν.
Τον τρόπο με τον οποίο θα προσεγγίζουν τους ασθενείς τους.
Και ίσως ακόμη και το πώς θα αισθάνονται για το ίδιο το επάγγελμα.
Οι εκπαιδευόμενοί μου δεν θα μαθαίνουν όλοι με τον ίδιο τρόπο, επειδή δεν είναι όλοι ίδιοι άνθρωποι.
Η δουλειά μου δεν είναι απλώς να τους προετοιμάσω για μια εξέταση.
Είναι να τους προσφέρω ένα ξεκίνημα πάνω στο οποίο να αξίζει να χτίσουν την επαγγελματική τους πορεία.
Προς τον νέο διασώστη
Αν μπορούσα να καθίσω για πέντε λεπτά μέσα σε ένα ασθενοφόρο με τον νεότερο εαυτό μου, τότε που ήμουν μια ολοκαίνουργια EMT, υπάρχουν μερικά πράγματα που θα του έλεγα.
Πρώτα απ’ όλα, είναι εντάξει να μην είσαι καλά.
Μακάρι να μου το είχε πει κάποιος νωρίτερα.
Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη που θα ήθελα κάποιος να μου είχε επιτρέψει να κάνω, χωρίς να αισθάνομαι ότι πρέπει να απολογηθώ γι’ αυτό.
Είναι εντάξει να ερωτευτείς αυτή τη δουλειά.
Για την ακρίβεια, πιστεύω ότι η προνοσοκομειακή επείγουσα φροντίδα έχει απελπιστική ανάγκη από ανθρώπους που την αγαπούν.
Κάπου στην πορεία, μέσα στο επάγγελμά μας, ο κυνισμός άρχισε να συγχέεται με την εμπειρία.
Κοροϊδεύουμε τον ενθουσιώδη νέο διασώστη που θέλει να αποκτήσει κάθε διαθέσιμη πιστοποίηση, που δηλώνει εθελοντικά συμμετοχή σε εκπαιδεύσεις και που εξακολουθεί να ενθουσιάζεται με την Ιατρική.
Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί, λίγα χρόνια αργότερα, ο ίδιος άνθρωπος έχει εξουθενωθεί και ψάχνει τρόπο να φύγει.
Για πολύ καιρό πίστευα ότι το γεγονός πως αγαπούσα την προνοσοκομειακή φροντίδα με έκανε αφελή.
Σαν να έπρεπε κάποια στιγμή να γίνω κι εγώ απογοητευμένη και κυνική, επειδή έτσι υποτίθεται ότι συμπεριφέρονται οι έμπειροι επαγγελματίες.
Μακάρι κάποιος να μου είχε πει ότι δεν χρειαζόταν να γίνω έτσι.
Ίσως, αν αισθανόμουν ότι μου επιτρεπόταν να αγαπώ αυτό το επάγγελμα, να είχα αγωνιστεί περισσότερο για τη θέση μου μέσα σε αυτό όταν περνούσα δύσκολες στιγμές.
Ίσως να είχα υπερασπιστεί περισσότερο την καριέρα μου.
Ίσως να είχα καταλάβει ότι μπορούσα ταυτόχρονα να αγαπώ το επάγγελμα και να υποφέρω μέσα σε αυτό.
Δεν μπορώ να γνωρίζω αν κάτι από αυτά θα είχε αλλάξει την απόφασή μου να φύγω.
Αυτό που γνωρίζω είναι ότι η αποχώρησή μου μού έδειξε πόσο πολύ σήμαινε αυτό το επάγγελμα για μένα.
Όταν επέστρεψα, επέλεξα ξανά την προνοσοκομειακή επείγουσα φροντίδα.
Γι’ αυτό, αγάπησε τη δουλειά σου, αν πραγματικά την αγαπάς.
Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να προσποιείσαι πως το σύστημα δεν έχει προβλήματα.
Δεν σημαίνει ότι πρέπει να θυσιάζεις τον εαυτό σου γι’ αυτό.
Και σίγουρα δεν σημαίνει ότι πρέπει να αγνοείς την επαγγελματική εξουθένωση ή να κουβαλάς μόνος σου όλα τα βάρη.
Μπορείς να αγαπάς αυτό το επάγγελμα και ταυτόχρονα να απαιτείς να γίνει καλύτερο.
Μπορείς να αγαπάς τους ασθενείς σου και ταυτόχρονα να θέτεις όρια.
Μπορείς να αγαπάς τη δουλειά σου και ταυτόχρονα να παραδέχεσαι ότι αυτή η δουλειά σε έχει πληγώσει.
Μπορείς να αγαπάς την προνοσοκομειακή επείγουσα φροντίδα και ταυτόχρονα να πιστεύεις ότι η επαγγελματική μας κουλτούρα πρέπει να αλλάξει.
Δεν θα έπρεπε να χρειάζεται να ξαναδιδάσκουμε στους ανθρώπους πώς να νοιάζονται για το επάγγελμά τους, αφού πρώτα έχουμε περάσει χρόνια μαθαίνοντάς τους να μη νοιάζονται.
Γι’ αυτό, παρακολούθησε τα εκπαιδευτικά προγράμματα.
Κυνήγησε τις πιστοποιήσεις.
Κάνε ερωτήσεις.
Γίνε ο άνθρωπος που εξακολουθεί να ενθουσιάζεται κάθε φορά που μαθαίνει κάτι καινούργιο.
Διεκδίκησε τη θέση για την οποία πιστεύεις ότι δεν είσαι ακόμη έτοιμος.
Και όταν δεν γνωρίζεις κάτι, πες το.
Πριν από εννέα χρόνια, στεκόμουν σε ένα Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών και παρακολουθούσα μια διασώστρια να μπαίνει σε μια αίθουσα αναζωογόνησης όπου επικρατούσε χάος.
Ήταν ήρεμη και γεμάτη αυτοπεποίθηση.
Και θυμάμαι να σκέφτομαι ότι ήθελα να γίνω ακριβώς σαν κι εκείνη.
Εκείνη η στιγμή ήταν η αρχή όλων.
Σήμερα, όμως, δεν πιστεύω πια ότι ο στόχος μου είναι να γίνω εκείνη.
Ο στόχος μου είναι να συνεχίζω να εξελίσσομαι στον επαγγελματία υγείας, στον μέντορα και στον εκπαιδευτή που χρειάζονται οι ασθενείς μου, οι εκπαιδευόμενοί μου και ο οργανισμός στον οποίο εργάζομαι.
Και ίσως, κάπου στην πορεία, να μπορέσω να γίνω κι εγώ εκείνος ο άνθρωπος για κάποιον ολοκαίνουργιο διασώστη που ακόμη προσπαθεί να ανακαλύψει ποιος θέλει να γίνει.
Και αν αυτός ο άνθρωπος ερωτευτεί κι εκείνος το επάγγελμά μας, ελπίζω να μη βρεθεί ποτέ κανείς που θα τον κάνει να αισθανθεί ότι πρέπει να ζητήσει συγγνώμη γι’ αυτό.
Σχετικά με τη συγγραφέα
Η Bryce Patton, BA, NRP, είναι συντονίστρια κλινικής εκπαίδευσης και πιστοποιημένη paramedic στην πολιτεία Κεντάκι των ΗΠΑ, με εμπειρία στην εκπαίδευση πεδίου, στην εκπαίδευση διασωστών και στις υπηρεσίες επείγουσας προνοσοκομειακής φροντίδας.
Ξεκίνησε την καριέρα της το 2018 ως EMT, προτού εξελιχθεί σε paramedic και στη συνέχεια αναλάβει καθήκοντα εκπαιδεύτριας πεδίου (FTO).
Σήμερα εργάζεται στον τομέα της κλινικής εκπαίδευσης, με έμφαση στη διαμόρφωση επαγγελματιών υγείας που διαθέτουν αυτοπεποίθηση, κριτική σκέψη και ουσιαστική κλινική κρίση.
Επιδιώκει να δημιουργεί εκπαιδευτικά περιβάλλοντα όπου οι διασώστες μπορούν να κάνουν ερωτήσεις, να μαθαίνουν από τα λάθη τους και να συνεχίζουν να εξελίσσονται.
Πηγή: It’s OK to fall in love with EMS
Παναγιώτης Σπανός
ΔΙΑΣΩΣΤΕΣ ΡΟΔΟΥ
