Από τον Garry Pomerleau
Μια πρόσφατη βάρδια στάθηκε αφορμή για μια ουσιαστική συζήτηση με τον συνεργάτη μου μετά από ένα περιστατικό.
Το ιστορικό: είχαμε δουλέψει μαζί μόλις τέσσερις βάρδιες. Εκείνος είναι διασώστης με πέντε-έξι χρόνια υπηρεσίας. Στην αρχή ήταν αρκετά σιωπηλός, πιθανόν λόγω της εμπειρίας μου και της εικόνας του περιστατικού.
Η κλήση αφορούσε μια γυναίκα με έντονο πόνο λόγω χρόνιου ιατρικού προβλήματος. Βρισκόταν στο σπίτι της, με παρόντα τον σύζυγο και άλλα μέλη της οικογένειας.
Χρειάστηκε να καλέσουμε την Πυροσβεστική για επιπλέον βοήθεια, να χορηγήσουμε αναλγησία και να επιστρατεύσουμε αρκετή υπομονή για τη μετακίνησή της. Ήταν σε πίσω υπνοδωμάτιο, σε δύσκολη θέση λόγω πόνου, χωρίς να μπορεί να βρει άνεση.
Για να είμαι ειλικρινής, έχω έντονη προσωπικότητα. Με τα χρόνια ανέπτυξα έναν τρόπο επικοινωνίας που στοχεύει στο να ηρεμεί τον ασθενή, να τον καθησυχάζει και να τον βοηθά να χαλαρώσει.
Κατά τη διάρκεια της προσπάθειας μετακίνησης, ο σύζυγος μπήκε στο δωμάτιο. Όταν επιχειρήσαμε μια κίνηση που δεν λειτούργησε, μας διέκοψε λέγοντας ότι δεν μπορούμε να το κάνουμε έτσι. Η απάντησή μου ήταν ευγενική, με ελαφρύ τόνο χιούμορ, όσο καλύτερα μπορούσε να διαχειριστεί η στιγμή.
Κάναμε ένα βήμα πίσω και δοκιμάσαμε άλλη προσέγγιση. Μετά από αναλγησία και ενθάρρυνση, φτάσαμε – μεταφορικά – στο «Σχέδιο 22 ή 23». Η ασθενής είχε βάλει μια βρεγμένη πετσέτα στο πρόσωπό της. Προσπάθησα να της εξηγήσω το πλάνο μας με καλοσύνη, αλλά η διατύπωσή μου ίσως δεν ήταν ιδανική.
Τελικά, καταφέραμε να τη μεταφέρουμε στο φορείο, να τη σταθεροποιήσουμε και να τη διακομίσουμε στο ΤΕΠ.
Πίσω στον Σταθμό
Επιστρέφοντας και βρίσκοντας λίγο χρόνο ηρεμίας, παρατήρησα ότι ο συνεργάτης μου ήταν σιωπηλός και φαινόταν προβληματισμένος. Τον ρώτησα:
«Είσαι καλά;»
Απάντησε: «Όχι.»
Τον ρώτησα αν θέλει να μιλήσουμε. Μου είπε: «Δεν ξέρω πώς.»
«Πες το όπως σου βγαίνει», του είπα.
Το «πρόβλημα» ήμουν εγώ. Και ο τρόπος που χειρίστηκα τη σκηνή.
Αυτό με αιφνιδίασε. Πίστευα ότι είχαμε καλή συνεργασία στις προηγούμενες βάρδιες και δεν είχα αντιληφθεί αλλαγή στη συμπεριφορά του μετά το περιστατικό.
Πιστεύω βαθιά στις ανοιχτές και ειλικρινείς συζητήσεις, οπότε το αντιμετωπίσαμε ευθέως.
Τον ευχαρίστησα για την ειλικρίνεια και τη διαφάνειά του. Με περισσότερα από 30 χρόνια εμπειρίας και προσπαθώντας να προσαρμοστώ σε νέο σύστημα και νέα βάρδια, έχω αναπτύξει έναν πιο ελαφρύ, ανθρώπινο τρόπο επικοινωνίας με τον ασθενή. Εκείνος μου είπε ότι δεν του άρεσε πως «δεν διάβασα το δωμάτιο» σωστά. Συζητήσαμε τις ανησυχίες του.
Ο συνεργάτης μου είναι αρκετά αυστηρός και τυπικός — όπως ήμουν κι εγώ πριν μερικά χρόνια.
Το Γέλιο ως Θεραπεία
Του εξήγησα ότι η ταινία Patch Adams δείχνει την τέχνη της επικοινωνίας και πως το χιούμορ έχει θέση στην ιατρική. Οι ασθενείς συχνά ανταποκρίνονται θετικά.
Παράλληλα, αναγνώρισα ότι όταν αγχώνομαι ή όταν συσσωρεύεται πίεση, μπορεί να μην είμαι απόλυτα «συντονισμένος» με το περιβάλλον. Αυτό το αναλαμβάνω.
Του είπα ότι σέβομαι την οπτική του και εκτιμώ την προθυμία του να μοιραστεί τις ανησυχίες του και να ακούσει τις δικές μου εξηγήσεις.
Δεν δικαιολογήθηκα. Ανέλαβα την ευθύνη των πράξεών μου. Παράλληλα, συζητήσαμε τη σημασία του να «κλείνουμε τον κύκλο» επαγγελματικά και με σεβασμό.
Το σημαντικότερο ήταν ότι χτίσαμε σχέση. Είχαμε μια δύσκολη συζήτηση και μοιραστήκαμε προσωπικές εμπειρίες.
Αναλάβαμε από κοινού την ευθύνη για ό,τι συνέβη και συζητήσαμε πώς μπορούμε να βελτιώσουμε τη συνεργασία μας σε παρόμοιες καταστάσεις στο μέλλον.
Πάντα Μαθητές
Η εξέλιξη δεν είναι εύκολη. Απαιτεί ψυχική ανθεκτικότητα και συναισθηματική ωριμότητα. Συχνά εργαζόμαστε σε περιβάλλον με αυστηρά πρότυπα και περιορισμένες ευκαιρίες ουσιαστικής ανατροφοδότησης.
Οι ανοιχτές συζητήσεις είναι ο μόνος δρόμος για καλύτερες λύσεις.
Ακόμη και όσοι έχουν εμπειρία χρειάζεται να αποφεύγουν την ακαμψία. Η ευελιξία, η μάθηση και η προσαρμογή είναι κρίσιμες — ειδικά στις δύσκολες στιγμές.
Ιδιαίτερα σημαντική ήταν η παράλληλη συζήτηση για το παρελθόν του, τις ανασφάλειές του, αλλά και τις δικές μου. Συνειδητοποιήσαμε ότι όλοι βρισκόμαστε σε μια διαδρομή μάθησης.
Καλώ όλους να ενθαρρύνουν τις δύσκολες συζητήσεις. Να γκρεμίσουμε τους άκαμπτους τοίχους που μας εμποδίζουν να γίνουμε πιο ευέλικτοι.
Στο τέλος της ημέρας, προσπαθούμε απλώς να επαναφέρουμε την κανονικότητα σε μια προσωρινή, μη κανονική κατάσταση.
Πηγή: Hard but Good Conversations
Παναγιώτης Σπανός
ΔΙΑΣΩΣΤΕΣ ΡΟΔΟΥ
