«Δεν είναι αυτό που σου συμβαίνει, αλλά το πώς αντιδράς σε αυτό που έχει σημασία.» — Επίκτητος
Κάθε περιστατικό που καλείσαι να αντιμετωπίσεις ως πλήρωμα έρχεται «ντυμένο» με την αντίληψή σου. Αυτό που στην πρώτη ματιά φαίνεται χαοτικό, επικίνδυνο ή εκτός ελέγχου, μπορεί —αν αλλάξεις οπτική— να γίνει ένα σημείο καθαρής, στοχευμένης δράσης. Η ηγεσία στο ασθενοφόρο δεν ξεκινά στο πεδίο, αλλά στο μυαλό σου. Στο πώς ερμηνεύεις την πίεση, την αβεβαιότητα και τον χρόνο που πάντα τρέχει αντίστροφα.
Έχεις περισσότερη επιρροή στο αποτέλεσμα απ’ όσο νομίζεις. Όταν σταματάς να βλέπεις μόνο το πρόβλημα και αρχίζεις να ψάχνεις λύσεις, ενεργοποιείς αυτό που ξεχωρίζει έναν καλό διασώστη από έναν ηγέτη πληρώματος: την συνειδητή οπτική. Δεν είναι «θετική σκέψη». Είναι επιχειρησιακή σκέψη. Είναι το να κάνεις μία ψυχολογική επανεκκίνηση και να ρωτάς:
«Τι μου δίνει αυτό το περιστατικό; Τι πρέπει να κάνω ΤΩΡΑ;»
Η νοοτροπία «κολλάω στο πρόβλημα» στενεύει το πεδίο σου. Σε ρίχνει σε πανικό, σε βιαστικές κινήσεις, σε λάθη.
Η νοοτροπία «ψάχνω δυνατότητες» ανοίγει επιλογές:
-
Το «χαοτικό περιστατικό» γίνεται δομημένη εκτίμηση (ABCDE)
-
Το «δεν προλαβαίνω» γίνεται προτεραιοποίηση
-
Το «πήγε στραβά» γίνεται ανατροφοδότηση για το επόμενο περιστατικό
Η ανάπτυξη στον προνοσοκομειακό χώρο δεν έρχεται με εύκολες βάρδιες. Έρχεται με:
-
δύσκολα περιστατικά
-
πίεση χρόνου
-
λάθη που σε βαράνε στο κεφάλι (και καλά κάνουν)
Τα εμπόδια δεν είναι εκτός της δουλειάς — είναι η ίδια η δουλειά. Εκεί φαίνεται:
-
η ψυχραιμία σου
-
η κρίση σου
-
η ικανότητά σου να ηγείσαι, ακόμα κι αν δεν έχεις βαθμό
Κάθε καλός διασώστης που «έχει δει πράγματα» έκανε το ίδιο βήμα κάποια στιγμή:
σταμάτησε να ρωτά «γιατί σε μένα;» και άρχισε να ρωτά
«πώς το διαχειρίζομαι καλύτερα;»
Η οπτική εκπαιδεύεται — δεν είναι έμφυτη
Όπως εκπαιδεύεις:
-
ΚΑΡΠΑ
-
αεραγωγό
-
τραύμα
έτσι εκπαιδεύεις και το μυαλό σου.
Αυτό σημαίνει:
-
κάνεις ανασκόπηση μετά από κάθε περιστατικό
-
δέχεσαι ότι θα κάνεις λάθη
-
διορθώνεις χωρίς εγωισμό
Όταν μάθεις να ελέγχεις την αντίληψή σου, σταματάς να σε ελέγχει το περιστατικό.
Η καινοτομία στο πεδίο δεν είναι θεωρία
Δεν γεννιέται στην άνεση. Γεννιέται:
-
όταν ο εξοπλισμός δεν είναι ιδανικός
-
όταν το πλήρωμα είναι πιεσμένο
-
όταν πρέπει να αυτοσχεδιάσεις με ασφάλεια
Εκεί ξεχωρίζει ο διασώστης που σκέφτεται.
Στην επόμενη βάρδια θυμήσου αυτό:
Θα υπάρξουν περιστατικά που θα σε «στριμώξουν».
Μην τα βαφτίσεις αμέσως «δύσκολα».
Σταμάτα για ένα δευτερόλεπτο και ρώτα:
-
Τι είναι προτεραιότητα εδώ;
-
Τι μπορώ να ελέγξω;
-
Ποια είναι η επόμενη σωστή κίνηση;
Οι διασώστες που ξεχωρίζουν δεν είναι αυτοί που αποφεύγουν τα δύσκολα.
Είναι αυτοί που τα μετατρέπουν σε εμπειρία.
Και το πιο ωμό κομμάτι:
Θα υπάρξουν στιγμές που:
-
δεν θα πας όπως θέλεις
-
θα χάσεις περιστατικό
-
θα το πάρεις σπίτι
Αυτό δεν σε κάνει αδύναμο.
Σε κάνει άνθρωπο.
Αλλά έχεις επιλογή:
να μείνεις εκεί ή να γίνεις καλύτερος από αυτό.
Κλείσιμο
Στην επόμενη πρόκληση, μην ρωτήσεις μόνο:
«Γιατί συνέβη αυτό;»
Ρώτα:
«Τι με μαθαίνει αυτό για το επόμενο περιστατικό;»
Γιατί στην Προνοσοκομειακή Φροντίδα, κάθε εμπόδιο κάνει ένα από τα δύο:
ή σε καθυστερεί ή σε ανεβάζει επίπεδο.
Και αυτό —καθαρά— είναι δική σου επιλογή.
Παναγιώτης Σπανός
ΔΙΑΣΩΣΤΕΣ ΡΟΔΟΥ
